Εμείς οι πολίτες πού είμαστε;

Το γράμμα αυτό δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία πριν μερικές μέρες. Ο συγγραφέας του είναι ένας πολύ ξεχωριστός άνθρωπος, καλός φίλος και ο μόνος blogger που γνωρίζω προσωπικά. Αν έχετε λίγο χρόνο αξίζει τον κόπο να περάσετε από το blog του (http://barcabios.blogspot.com/)και να του πείτε μια καλησπέρα....

«Η στάχτη και ο καπνός θα επιβαρύνουν το άσθμα μου. Εχω πια κλείσει την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Τι άλλο μένει να ακούσω και να δω; Προτιμώ να χαζεύω τις φωτογραφίες από παλιές καλοκαιρινές διακοπές και να ακούω ξεχασμένα τραγούδια του Λοΐζου και του Θεοδωράκη, να κρατώ μαζί μου αυτήν την Ελλάδα που κάποτε υπήρξε και που δεν θα ξανάρθει ποτέ.Τα τελευταία δυο χρόνια ζω στο εξωτερικό. Οχι πολύ μακριά, στη μεσογειακή Ισπανία, που ώς πρόσφατα πίστευα ότι αγαπώ τόσο γιατί το κλίμα της μοιάζει με της Ελλάδας και γιατί οι άνθρωποί της μοιάζουν στους Ελληνες. Και ίσως να είναι έτσι. Γιατί και στην Ισπανία κάνει ζέστη το καλοκαίρι και στη Βαρκελώνη, όπου ζω, φυσούν ξαφνικά βοριάδες, τραμουντάνες τόσο διάσημες που έχει γράψει γι' αυτές ώς και ο Μάρκες. Και εκεί έχουν πυρκαγιές. Στο τέλος Ιουλίου κάηκαν στα Κανάρια χιλιάδες εκτάρια δάσους, από εμπρηστή που ομολόγησε και ήταν απολυμένος δασοφύλακας. Φαίνεται πως στις σημερινές "κοινωνίες" μας το προσωπικό συμφέρον μπαίνει όχι μόνο πάνω από το συλλογικό μας καθήκον απέναντι στο περιβάλλον αλλά και από τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.Ομως δεν είναι μόνο αυτοί. Δεν είναι μόνο μια δράκα κακοποιών δίχως αναστολές και με μια ανυπέρβλητη κακία. Γιατί την ίδια στιγμή που αυτοί συνεχίζουν ανενόχλητα να καταστρέφουν τη χώρα, ένα ολόκληρο έθνος αναλώνεται στην αναζήτηση υπεύθυνων, διατεθειμένο να κοιτάξει οπουδήποτε αλλού εκτός από τον ίδιο τον εαυτό του. Και επειδή δεν είμαι άξιος να μιλώ για λογαριασμό όλων, το λέω ευθαρσώς ότι για τις φωτιές φταίω πρώτα από όλους εγώ!Εγώ που δεν ανήκω σε κανένα σώμα εθελοντών πυροσβεστών, εγώ που θα προτιμούσα να πίνω καφέ αντί να περιπολώ στου Παπάγου, εγώ που χαζεύω ακόμα και τώρα τις φωτιές από την τηλεόραση και γράφω επιστολές διαμαρτυρίας αντί να είμαι στον Υμηττό, δήθεν φοβούμενος μια κρίση άσθματος. Φταίω εγώ ως μέρος αναπόσπαστο αυτού του κράτους που δεν υπάρχει, ως μέλος αυτού του σώματος πολιτών που έχει μόνο ευθύνες προς ανάθεση και υποχρέωση μόνο να γκρινιάζει, ως πολίτης αυτής της χώρας της οποίας οι διαχρονικές αξίες είναι το βόλεμα, η απόκτηση επιρροής, η προσωπική επιτυχία εις βάρος των άλλων, αυτού του έθνους που τα ιδεώδη του καλλιεργούνται από ένα σύστημα διαβίωσης που θεοποιεί την ιδιώτευση και απαξιώνει τη συνεργασία και την αλληλεγγύη.Και πιο πολύ από όλα φταίω εγώ, ο οικονομικός μετανάστης, που προτίμησα να αφήσω αυτή τη χώρα στο έλεος ανθρώπων σαν την αφεντιά μου, δειλούς και άβουλους, αντί να μείνω εδώ και να πολεμήσω αλλάζοντας πρώτα από όλα εμένα και μετά την ίδια την πατρίδα μου, αυτόν τον τόπο τον ευλογημένο από τους θεούς μα καταραμένο από τους ανθρώπους».

Χριστόφορος Νικολάου
Βαρκελώνη