Ζήτω που καήκαμε!

(Το post αυτό ανέβηκε αρχικά ως σχόλιο στο post του Νίκου Δήμου „καημένη Ελλάδα“ , αλλά τελικά αποφάσισα να το τροποποιήσω και να το ανεβάσω και στο δικό μου blog)

Διάβασα και ξαναδιάβασα τα σχόλια στο post του Νίκου Δήμου „καημένη Ελλάδα“ (http://doncat.blogspot.com/). Καλά τα λέμε,τα όσα λέμε...αλλά σχεδόν κανένας δεν προτείνει λύση! Όλοι λυπόμαστε για αυτό που συμβαίνει στη χωρα μας, όλοι αγανακτούμε, κανείς μας δεν πετάει σκουπίδια στο δάσος, όλοι καθαρίζουμε τις αυλές μας, όλοι έχουμε έναν φίλο, ξάδελφο, κουμπάρο πυροσβέστη που είναι καλό και φιλότιμο παιδί, κλπ...Καλά όλα αυτά, αλλα δυστυχώς χρειαζόμαστε λύσεις…και τις χρειαζόμαστε άμεσα.

Είμαι φανατικά ΚΑΤA του να μαζευτούν 100 νοματαίοι στο Σύνταγμα με ντουντούκες και πανώ και να αρχίζουν να φωνάζουν συνθήματα! Άσε που κλείνουν και οι δρόμοι, προκαλείται αναστάτωση, απασχολούνται και αστυνομικές δυνάμεις, νοσοκομειακά (όλο και κάποιος θα λιποθυμήσει από τη ζέστη και την ένταση...)απαπαπαπαπά, πιο πολύς ο σαματάς και αποτέλεσμα μηδέν… Είμαι επίσης ΚΑΤΑ του να ανεβάσουμε όλοι μαζί post a-la Αμαλία. Όση θετική ενέργεια και να μαζέψουμε, το πρόβλημα δε λύνεται „ενεργειακά“…

Κάνω λοιπόν τις εξής αφελέστατες σκέψεις και τις μοιράζομαι μαζί σας:
Ποσο δύσκολο θα ήταν, όσοι από εμάς ζουν σε περιοχές που κινδυνεύουν να φωνάξουν το γείτονα στο σπίτι τους, να πουν και στον κουμπάρο του γείτονα να έρθει κι αυτός, και σε οποιον άλλο θέλει να έλθει, να πουν και στη γυναίκα τους να φτιάξει ένα μεζεδάκι (δόλωμα!) και να προσπαθήσουν να εντοπίσουν μαζί ποιές θα μπορούσαν να είναι οι πιθανές εστίες στη γειτονιά τους? Ας το πούμε το σχέδιο „προσέγγιση a-la Tuperware“ (οι νοικοκυρές τις παρέας ξέρουν τι εννοώ!).
Αν έχουμε κανένα γρουσούζη γείτονα που την έχει δει αρχηγός (είδος ενδημικό του Ελλαδιστάν) ας δείξουμε κατανόηση και ας επαναλάβουμε τη θρυλική ατάκα του Γιώργου Κωνσταντίνου στο "Καλώς ήρθες δολλάριο", όταν μιλούσε για τον αδερφό του τον Τεως Νομάρχη "Τον δουλεύω για να δουλεύει"...if u know what I mean...
Τόση πληροφορία υπάρχει στο internet, ας αναλάβει ο συνταξιούχος τις γειτονιάς με τη βοήθεια του high-tec εγγονού (θα κάνουν και family bonding) να βρούν πληροφορίες τόσο για πρόληψη όσο και για το τι το κάνουμε στην περίπτωση που όντως έχουν πάρει „φωτιά τα μπατζάκια“ μας (μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, δεν μπαίνουμε, που είναι καλύτερο να πάμε κλπ).
Αν η τοπική πυροσβεστική είναι busy, ή δεν πολυεμπιστευόμαστε τις γνώσεις τους, ή δεν έχουν όρεξη ή/και χρόνο να μας ενημερώσουν, ας βρούμε έναν αρχιπυροσβέστη από ένα άσχετο μέρος (πχ Tirol, έχουν ένα καταπληκτικό σύστημα εκεί με τους πυροσβέστες, όλοι σε εθελοντική βάση, το να είσαι πυροσβέστης ειδικά στα χωρια είναι must! Δεν κοινωνικοποιείσαι αλλιώς…), ας του τηλεφωνήσει ο γερμανομαθής τις παρέας , και ας ζητήσει πληροφορίες. Στην ανάγκη ένα εισιτήριο hin-und-zurueck Μόναχο-Αθήνα κοστίζει γύρω στα 100 Euro, ας βάλει όλη η γειτονιά από 5 Euro, ας διαλέξουμε και ένα σπίτι να τον κοιμίσουμε και να τον ταΐσουμε και ας τον κουβαλήσουμε τον χριστιανό στο Griechenland να μας τα πει από κοντά.
Ας κάνουμε και ένα σχέδιο του στιλ: Τι υλικά χρειαζόμαστε (πυροσβεστήρες, μάσκες κλπ), τι έχουμε ήδη από το Δήμο/κοινότητα (αν και καλό είναι νανα μην πολυεμπιστευόμαστε τους άλλους αλλά μόνο τον εαυτό μας)…Ας βρούμε και αν υπάρχουν ειδικές μπογιές που εμποδίζουν το σπίτι να πάρει φωτιά (μπορεί να λέω και βλακείες, αλλά μπορεί να υπάρχει κάτι, αν δεν ψάξουμε, δεν θα μάθουμε), ας εντοπίσουμε πισίνες, πηγάδια, στέρνες κλπ…Ας ζητήσουμε και από το γιατρό τις γειτονιάς (έχει βρωμίσει ο τόπος από γιατρούς, μη μου πείτε πως δεν έχετε έναν πρόχειρο στη γειτονειά σας), να μας πει 5 πράγματα για το τι πρέπει να κάνουμε σε κατάσταση ανάγκης (τι, μονο τα ξημερώματα θα τον θυμάστε γιατί την Μαιρούλα την έχει πιάσει πάλι κόψιμο και έχει ανεβάσει και δέκατα?), να μας τα δείξει, να μας γράψει και μια λίστα μην τυχόν και τα ξεχάσουμε μέσα στον πανικό μας. Ας κάνουμε ένα σχέδιο για το ποιος πάει πού και με ποιόν σε ώρα ανάγκης...να βρούμε εναλλακτικές διαδρομές...να είμαστε έτοιμοι, όσο γίνεται...Τουλάχιστον να μην χάσουμε κάποιον από πανικό ή άγνοια...Αμαρτία είναι!

Εμείς ως μπλόγκερς, τι μπορούμε να κάνουμε? Είμαστε εξοικειωμένοι με το internet. Μπορούμε να ψάξουμε για πληροφορίες (τι κάνω, τι δεν κάνω πριν καούμε, όταν αρχίσουμε να καιγόμαστε κλπ), να φτιάξουμε μια ωραία λίστα με DO and DONTs , να ρωτήσουμε τον πυροσβέστη φίλο (να που τελικά είναι χρήσιμος) να διορθώσει τη λίστα μας, να επικοινωνήσουμε με τους πυροσβέστες στην Αμερική, στη Γερμανία, στη Ζιμπάμπουε (όπου βρίσκεται ο καθένας μας) να μας δώσουν κι αυτοί μια δεύτερη, τρίτη, δέκατη τρίτη γνώμη και όχι μόνο να ανεβάσουμε ένα post αλλά να το τυπώσουμε να το δώσουμε στη θεία μας την Κατίνα που είναι στο εξοχικό στο Ζούμπερι και δε λέει να κουνηθεί από εκεί (εδώ ο κόσμος καίγεται και η θεία Κατίνα...)

Ας είμαστε ρεαλιστές: Τι να κάνει ο έρημος ο Μαυρογιαλούρος, τώρα που είναι και προεκλογική περίοδος? Όλος ο σχεδιασμός που δεν έγινε όλους τους προηγούμενους χειμώνες, όλα τα μέρα που δεν πάρθηκαν, λέτε να τα πάρει τώρα? Και ακόμα κι αν το κάνει, θέλει πολύ χρόνο μέχρι να μπούν σε ισχύ και να δούμε αποτέλεσμα. Αντί να αναλωνόμαστε ρωτώντας και ξαναρωτώντας τον εαυτό μας πόσο άχρηστοι είναι, και ποσο MLKες είμαστε κι εμείς που τους ψηφίζουμε, ας κάνουμε κάτι ΕΜΕΙΣ… Γιατί αν περιμένουμε από αυτούς….Ζήτω που καήκαμε!

Δείτε ένα απόσπασμα από τα "τυρολέζικα νέα":

http://www.tirol.com/chronik/innsbruck/66780/index.do

Ήθελα να το ανεβάσω εδώ και καιρό, αλλά δεν είχα χρόνο...ο Matthias, ο Mario και ο Simon, 3 πιτσιρικάδες εθελοντές πυροσβέστες από το Telfs, ένα χωριό στη μέση του πουθενά-μην το πείτε στον Τυρολέζο ότι το είπα έτσι, είναι το χωριό του ;o) ,ήρθαν στην Ελλάδα να μας βοηθήσουν να σβήσουμε τις φωτιές του Ιουλίου.