Ελληνίδα με ημερομηνία λήξης

Μόλις γύρισα σπίτι, άνοιξα την τηλεόραση στην ΕΡΤ Satellite και έπεσα πάνω στον Καραμανλή που επισκέπτεται αυτές τις μέρες την Αυστραλία μαζί με την Νατάσα. Χάζεψα το ρεπορτάζ με τις γιαγιάδες και τους παππούδες που έψαλλαν δακρυσμένοι τον Εθνικό μας Ύμνο και τα εγγόνια ντυμένα τσολιάδες και αμαλίες να βγάζουν λόγους σε άψογα Gr-english! Η όλη εικόνα ήταν ιδιαίτερα συγκινητική αλλά με έβαλλε σε σκέψεις. Το να είσαι Έλληνας έχει ημερομηνία λήξης; Γιατί μετά από 5 χρόνια στο εξωτερικό νιώθω πως ολοένα και λιγότερη σχέση έχω με την Ελλάδα; Πώς θα νιώθω μέτα απο 10 χρόνια; Υπάρχει ελπίδα γιατρέ μου; Κι άντε άσε με εμένα, τα παιδιά μου (δεν έχω ακόμα, αλλά λέμε τώρα)θα δικαιούνται να λέγονται Έλληνες; Τελικά, παραφράζοντας τον ποιητή: Ποιος είναι Έλληνας, ποιος μη Έλληνας και ποιος ανάμεσά τους;

Ψάχνω να βρω τι με κάνει Ελληνίδα πέρα από το γεγονός ότι έτυχε να γεννηθώ στην Ελλάδα; Τι μοιράζομαι με τους υπόλοιπους έλληνες της γενιάς μου; Τον Παραμυθά στην ΕΡΤ, τη Μάγια τη Μέλισσα και το Σπορτ Μπίλλυ; Την ιδιωτική τηλεόραση με τις 3 Χάριτες και τους Απαράδεκτους και τις ταινίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου; Τις Πανελλήνιες; Τα φοιτητικά στέκια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης; Την αβεβαιότητα στην επάγγελματική αποκατάσταση που έκανε τους πιο τολμηρούς από εμάς να "πάμε για άλλες πολιτείες¨; Κι αν τα παιδιά μου μεγαλώσουν στο Τίρολο και δεν δουν τον Παραμυθά αλλά την Pippi Langstrumpf και τη Heidi, αν δεν παρελάσουν ποτέ στις μεγάλες εθνικές επετείους, αν η φιλενάδα τους στο Δημοτικό δεν είναι η Τασούλα αλλά η Urschi, αν δεν ερωτευθούν τον Γιαννάκη αλλά τον Bernhard (και καλά να 'χω κόρη, σκέψου 'χω γιο!), αν ακούνε Christina Stürmer αντί για την Αλέξια, αν κάνουν Abitur αντί για Πανελλήνιες, αν προφέρουν το "χι" και το "ρο" με την χαρακτηριστική προφορά των Ιννσμπρουκοχωριτών τι κοινό θα έχουν με τα ξαδέρφια τους στην Ελλάδα;

Θα μου πεις να τα έχω από κοντά για να εξασφαλίσω ότι αισθάνονται Έλληνες. Αλλά είναι σωστό να τα παγιδέψω μεταξύ 2 κόσμων; Και τελικά μήπως οι μετανάστες που ακούνε τον Εθνικό Ύμνο και κλαίνε, που ντύνουν τα παιδιά τους τσολιάδες είναι αυτοί που ποτέ δεν κατάφεραν, είτε γιατί δεν το θέλησαν οι ίδιοι είτε γιατί η χώρα προορισμού τους δεν τους βοήθησε, να ενσωματωθούν στην εκεί κοινωνία και έμειναν να αιωρούνται μεταξύ 2 κόσμων χωρίς στην πραγματικότητα να ανήκουν πουθενά; Μήπως τελικά πατρίδα δεν είναι ο τόπος που γεννηθήκαμε αλλά ο τόπος στον οποίο επιλέγουμε να γεννήσουμε τα παιδιά μας;

Εσείς τι λέτε;

H κλήση >o(

Καταρχάς θέλω να ξεκαθαρίσω το εξής: Είμαι υπερβολικά νομοταγής! Ακατανόητα, σχεδόν διεστραμμένα θα μπορούσα να πω. Και πιστεύω πως όσοι γνωστοί και φίλοι διαβάσουν αυτή μου τη δήλωση μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Τα χρόνια στην Αυστρία είχαν την ίδια καταλυτική επίδραση πάνω μου, με εκείνην που είχε ο γάιδαρος στο στραβό το κλήμα (Αναφέρομαι στο "ήταν στραβό το κλήμα, το 'φαγε και ο γάιδαρος", για όποιον δεν το κατάλαβε)...Για αυτό μπορείτε να φανταστείτε την έκφρασή μου σήμερα το πρωί, όταν βάζοντας μπροστά το αυτοκίνητο, είδα να ανεβοκατεβαίνει μαζί με τους υαλοκαθαριστήρες το λευκό χαρτάκι στο διαφανές σελοφάν!

Αφού το παρακολούθησα σχεδόν ανέκφραστη, να διαγράφει περί τα 5 ημικύκλια, κατέληξα στο συμπέρασμα πως πρόκειται για κάποιο διαφημιστικό και βγήκα από το αυτοκίνητο με σκοπό να το βγάλω και να το πετάξω. Μισό βήμα πριν καταλήξει στο καλαθάκι για τα σκουπίδια (το οποίο οι Βέλγοι γείτονές μου προφανώς το χρησιμοποιούν ως ντεκόρ, αλλώς δεν εξηγείται το ότι το καλαθάκι είναι συνέχως άδειο και το πεζοδρόμιο συνεχώς βρώμικο) με χτύπησε η έμπνευση:"Μήπως δεν είναι διαφημιστικό και είναι κλήση;;;;" Η έκφρασή μου άλλαξε απότομα και θα μπορούσα να την παρομοιάσω με εκείνην του Αντωνάκη όταν η Ελενίτσα (η Μάρω Κοντού, όχι η γνωστή blogger) του φοράει το καπελάκι του και τον στέλνει στον αγύριστο (σημείωση για τους λάτρεις του Παλιού καλού Ελληνικού κινηματογράφου: αναφέρομαι στο "Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα"/σόρυ αλλά οι υπόλοιποι ανοίχτε και καμιά τηλεόραση να ξεστραβωθείτε, που σας έχει φάει η κουλτούρα και το υπεράνω)Για να μην πολυλογώ (όχι πως δεν το θέλω), η πρώτη μου σκέψη ήταν "Φάμπιαν (=το αυτοκίνητο) είμαστε θύματα βέλγικης πλεκτάνης. Μας είδανε Τυρολέζους και μας την πέσανε!" Προσπαθώ να καταλάβω για ποιο λόγο φάγαμε την κλήση αλλά η κλήση είναι στα γαλλικά και στα φλαμανδικά (το γεγονός ότι τα γερμανικά είναι επίσημη γλώσσα του βελγικού κράτους, δεν έχει καμία σημασία και όλες οι υπηρεσίες με εξαίρεση τη βελγική ΔΕΗ, τα έχουν στο απόλυτο γράψιμο). Υποθέτω πως είναι για παράνομο παρκάρισμα (για τι άλλο να φάει κλήση ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο άλλωστε;) αλλά η επιβεβαίωση έρχεται από τη γραμματέα μου στο γραφείο: "μα καλά, πού πάρκαρες;" "Εκεί που παρκάρω πάντα, έξω από το σπίτι μου και ναι, το πήρα το σήμα από τον Δήμο που λέει πως είμαι κάτοικος της περιοχής(και φυσικά πλήρωσα για αυτό) και φυσικά και το έχω βάλλει σε εμφανές σημείο στο παμπρίζ!"

Αφού άφησα να περάσουν μερικές ώρες για να ηρεμήσω, να ανασυνταχθώ αλλά και να κάνω και καμιά δουλειά στο γραφείο αποφασίζω να τηλεφωνήσω στην Τροχαία για να ζητήσω διευκρινήσεις:

-Bonjour (τους πήρα με το καλό). Je m'apelle TirolezA. Parlez vouz engliah (ή καπως έτσι τέλος πάντων. Σημασία έχει να δείξω καλή θέληση και να φανώ συνεργάσιμη)

Αφού ψάχνονται κάνα τέταρτο, να τος ο anglophon τροχο-mpatsos

-Bonjour TirolezA, how can I help Zou?

-Well, you see I have got a ticket today. The number is blablabla...Could you please explain me why?

-No!

-I believe that it was for parking my car illegaly.

-Oui...

-But I am living in the area and I have the sticker on my car...

-Oui...

-Resident, Stiker, car, parking, ticket, Πορκουά?

-mmmm...ma...oui...mmmm...hmmm...zou could γite a letteγ to ouγ seγviCE aaaaaaand we could examiNE zour caSE eeeee γetuγn ze moNEY (Για όποιον βλέπει Gilmore Girls φανταστείτε το Μισέλ να μιλάει και είστε μέσα)

-Well, you see my problem is not the penalty. If i did wrong Ι will be happy to pay (μαζοοοοόχα!). Ηowever I would like to know, since I have just arrived here, where am I allowed and where I am not allowed to park my car.

-I caNNOT teLL zou zhis!

-But you are the τροχο-mpatsos!

-I am veγY soγY buttt eeee I caNNOT tell zou.

-Why? Μυστικό καλέ το κρατάτε????

Φυσικά άκρη δεν έβγαλα (σιγά μην έβγαζα δηλαδή). Θα πάω αύριο να πληρώσω την κλήση και end of the story. Ο Φάμπιαν μου έγινε άντρας (η πρώτη του κλήση), εγώ έζησα για άλλη μια φορά μια ιστορία καθημερινής τρέλας στην καρδιά της Ευρώπης και ο Τυρολέζος βρήκε μια ακόμα ευκαιρία να παινέψει το σπίτι του, να μην πέσει και τον πλακώσει!

Αχ, άντε να δούμε τι θα μας ξημερώσει αύριο!

Photo: Ο Φάμπιαν στο Τίρολο, πολύ πριν χάσει ότι πολυτιμότερο είχε...

Für Bösi, SSO und meine MitB: Ein Tag in Antwerpen!

I haven't realised it, but "the girls I left behind" (=B-team in Tirol) are very interested in this blog. And although my intention was to write exclusively in Greek, I ´ll write in English every time I am sharing photoes with you.

Yesterday was a bank holiday in Belgium. The Belgians celebrated the "Christi Himmelfahrt", I celebrated one day away from office! Plan A was to go to the Seaside with S. (=die Müncherin). However it is good to have a Plan B in this country... Going to the seaside was out of question, since contrary to what I had seen in yahoo weather the previous day, it was raining and raining and raining (and unfortunately it was not raining men, allelouhia...) So we thought of visiting Antwerpen instead.

It took us only 25 minutes to drive there and although Jane(=GPS) was for unknown reason on strike, we didn´t have problems to find the City Center. Actually we were not very sure that we were at the Center but the building in the following picture looked like a City-Center-Building so we decided to try our luck and start wandering.

Antwerpen is full of shops and our feeling is that they are cheaper than the shops in Brussels. We have to visit it once more of course, so that I am able to give you a cost estimate.


Well...this photo is a bit out of topic. I just included it since you can see everywhere houses made of those red bricks. I know that a lot of people find them nice...I am still undecided...

Don´t ask what is that. I bet it is some kind of cultural center but I am not sure. At the other side of the street you could find all the Via-Napoleone-kind of shops.

And then we got lost...But we enjoyed it! The park is rather small. I don´t know what its name is, but it was a calm corner in the heart of the city.

That was interesting! Pay attention of the ghosts on the roof. I am not sure what they symbolize. There were a group of tourists exactly next to us, but I find it very embarassing to stand next to them, so as to find out more...I will "google" it. I am sure there is an interesting consept behind it.

This garden is next to the museum/house of a very famous painter. His name starts with R, but don´t ask for more(early onset of Alzheimer´s disease+I am not that much into Art). S was very disappointed it was closed due to the holiday and she seems vey determined to come back and visit it. So I guess that this R-painter is an important one (or that S wants to visit the market of Antwrpen and she doesn´t want to tell it directly).

As a prominent member of the B-team, I find food extremely important. I only had a snack: Quiches mit Lachs und Broccoli! Ich will unbedingt die Rezepte finden! Leckerrrrrrr....Also Mahlzeit :oP

Επιτέλους...Internet!

Μετά από ένα σχεδόν μήνα, επιτέλους έχω Internet...Και δεν το έχω πιστέψει ακόμα...Μπορεί να ακούγεται απλό αλλα μια από τις πρώτες μου διαπιστώσεις είναι πως τίποτα δεν είναι απλό στο Βέλγιο (και προκαλώ σε μονομαχία όποιον επικαλεστεί το αντίθετο).

Η προσπάθεια να αποκτήσω σύνδεση ξεκίνησε πριν από 3 βδομάδες με 3 τηλεφωνήματα τα οποία έληξαν άδοξα:
1η προσπάθεια:
-Hi, my name is Τυρολέζα and I d like to have Internet connection.
-....
-Hi? Is anybody out there?
-...Κλατς...τουυυυυυτ...τουυυυυυτ....
2η προσπάθεια:
-Hi, it s me again. I d like to have Internet at home.
-...Κλατς...τουυυυυυτ...τουυυυυυτ....
3η προσπάθεια:
-Hi (gkrrrrr)...Do you speak english?
-Francais!
-Is there anybody who speaks english?
-Francais! Κλατς...τουυυυυυτ...τουυυυυυτ....

Αφού είπα από μέσα μου κάμποσα...γαλλικά, σκέφτομαι πως δεν έχω άλλη επιλογή από το να πάω από το γραφείο του τοπικού Ιντερνετά όπου και πραγματοποιήθηκε ο παρακάτω πλούσιος διάλογος:
-Hi, I have just moved here and I d like to have internet connection...
-....
-Hmmm...Do you speak english?
-No!
-Sprechen Sie Deutsch?
-No Flemish, Francais (και καπάκι με κοιτάει και με μισό μάτι γιατί έχει μπερδέψει τα Deutsch με τα Dutsch=Flemish)
-Hmmm...(νιώθω μια πελώωωωωωωρια λαχτάρα να σε αρχίσω στα σκαμπίλια αλλά έχε χάρη που σε έχω ανάγκη)...ΙnternEt?(δώστε προσοχή στην αλλάγη στον τόνο ώστε να αποκτήσω γαλλική προφορά)
-Francais...
-Toi Tarzan, Moi Jane...Jane NEEDS InternEt...
-Oui!
Μετά από μια αιωνιότητα και μια μέρα, καταφέραμε επιτέλους να βγάλουμε άκρη και πέρασα επιτυχώς στη φάση Βου: Rande-Βου με τον Τεχνικό! Οι χώρες μπορεί να αλλάζουν, οι Τεχνικοί είναι ίδιοι παντού. Αν δεν αποδείξεις πως αξίζεις την προσοχή και τον χρόνο τους, αν δεν παρακαλέσεις, δεν κλάψεις, δεν επίδειξεις προσμονή και εγκαρτέριση είσαι καταδικασμένος να παραμείνεις όπως ο Τομ Χανκς στον Ναυαγό μέχρι να αποφασίσουν πως αξίζεις το έλεός τους.
Για να μην πολυλογώ ο τεχνικός εδέησε και πέρασε χτες το πρωί. Για μια δουλειά 3 λεπτών, πλήρωσα τα μαλλιοκέφαλά μου και φυσικά του είπα κι ευχαριστώ.
Θε μουου, τη δεύτερη φοράααααα,
που θα ρθω για να ζήσωωωω,
θα επιστρέψω ως Βέλγος Τεχνικός ΙντερνΕτ...ή ακόμα καλύτερα ως Βέλγος υδραυλικός...Γκρρρρρ..