Ωραία που ναι η Κυριακή,
μα να ταν πιο μεγάλη
γιατί περνάει γρήγορα
κι αργεί να έρθει η άλλη!
Αχ ποιος να μου το'λεγε πως μέχρι Βουγιουκλάκη θα τραγουδούσα εδώ (Πώς λέγανε στον Γεωργίτση για τη Λάσκαρη "ως και το μουστάκι θα σε βάλλει να ξυρίσεις αυτη;") Προχτές την είχα δει Μανταλένα, σήμερα "η κόρη μου η σοσιαλίστρια". Παρακάλω όταν φτάσω στην Υπολοχαγό Νατάσα επικοινωνήστε με τα οικεία μου πρόσωπα για να προβούν στην απαραίτητες ενέργειες (ζουρλομαδύα κλπ).
Το πρώτο μου Σ/Κ μόνη στο Βέλγιο κύλησε ομαλά. Χτες ένας συνάδελφος με κάλεσε στο σπίτι του για φαγητό. Και εκείνος και η γυναίκα του είναι γερμανοί αλλά έχουν ζήσει πολλά χρόνια εκτός Γερμανίας και ξέρουν καλά τι σημαίνει να είσαι "new kid on the block". Είχαν καλέσει και μια συνάδελφο της γυναίκας του, η οποία είναι και αυτή νεοφερμένη. Είμαι 3 μέρες πιο "παλιά" στο Βέλγιο. Η κοπέλα, Γερμανίδα κι αυτή, από το Μόναχο, κοντοχωριάνη δηλ., μού ήταν ιδιαίτερα συμπαθής και ανταλλάξαμε τηλέφωνα και υποσχέσεις να βρεθούμε. Κάπου διαβάσει μια έκφραση "βασίζομαι στην καλοσύνη των άλλων". Δεν θυμάμαι πού. Θυμάμαι μόνο την έκφραση γιατί δεν την είχα καταλάβει όταν την είχα διαβάσει. Σαν να αρχίζω να καταλαβαίνω κάτι τώρα.
Γύρισα σπίτι στις 11.30. Το σπίτι μου, για να είμαι ακριβής το προσωρινό σπίτι στο οποίο με έβαλε η εταιρεία άρων άρων για να γλιτώσω από το χάλι που σας έδειξα σε προηγούμενο post, είναι στην Avenue Louise. Κεντρικο σημείο στις Βρυξέλλες, που το θεωρούν αρκετά αριστοκρατικό και θα το βρείτε σε πολλούς τουριστικούς οδηγούς. Χτες έμαθα πως είναι και γνώστη πιάτσα. Στα 50 μέτρα από το σπίτι 2 κοπελίτσες είχαν πιάσει δουλειά. Ποτέ δεν είχα δεί να κάνουν πιάτσα, με εξαίρεση μια φορά στην Αθήνα που είχα περάσει με ένα φίλο μου με το αυτοκίνητο από μια πιάτσα τραβεστί. Αλλά αυτό ήταν αλλιώς, είμασταν στο αυτοκίνητο, απλά περάσαμε από το συγκεκριμένο σημείο γυρνώντας από διασκέδαση! Αυτές που είδα χτες, στέκονταν σχεδόν μπροστά στην πόρτα του σπιτιού μου, ήταν δεν ήταν 20 χρόνων, πανέμορφες, ντυμένες στην τρίχα. Ντράπηκα. Όχι για εκείνες αλλά για το πως είναι η ζωή για κάποιους ανθρώπους. Σοκαρίστικα από την ηλικία τους. Μου ήρθε να τους πω "αντε ρε κορίτσια να μάθετε μια τέχνη αν δεν σας αρέσουν τα γράμματα, κάντε κάτι για τον εαυτό σας, 20 χρόνων είστε γαμώτο". Μετά σκέφτηκα "τουλάχιστον αυτές το κάνουν φανερά!" Τους χαμογέλασα μια καλησπέρα και μπήκα στο σπίτι!
3 σχόλια:
Είσαι τυχερή που έχεις έναν καλό συνάδελφο που σε σκευτετε και σε γνώρισε στην κοπέλα!
Γεια σου βρε ψυχη, παλαια συνυποτροφε -τι καιροι κι εκεινοι αξεχαστοι-
Πολυ γουσταρω το ιστολογιο (ακραιφνης στηριξη της ελληνικης ακομη και σε καιρους χαλεπους γεματους post, mp3, rss feeds, blogs, kai ta loipa se greeklish)σου.
Ειχα χασει τα ιχνη σου εκτος απο κατι ψιλα που μου ειχε πει η Ποπη τα Χριστουγεννα οτι δηλαδη τελειωνες (η ειχες τελειωσει το διδακτορικο) αλλα οτι ανοιγες τα φτερα σου για δευτερο γυρο ξενιτιας δεν το ηξερα.
Καλη Αρχη λοιπον εκει στη μαυρη ξενιτια, που καμια σχεση δεν εχει με το Βελγιο οπου ο παππους ενος φιλου μου εφαγε 20 χρονια στα ανθρακωρυχεια. Gastarbeiter πολυτελειας λοιπον, κοιτα να το απολαυσεις, να μη σκας για τα ασημαντα, να θυμασαι πως η πολλη δουλεια τρωει τον υπαλληλο (ο αφεντης παντα τη γλιτωνει, μας το εχει μαθει η ιστορια) και οτι Schlaf macht frei!
Πολλα φιλια και θα τα λεμε ιστολογικως σε απταιστα ελληνικα οπως πχ: "σε εκανα add στα bookmarks μου μεσω rss feed"
Τυρολέζα, γειά σου, τι κάνεις;
Ich hoffe sehr es geht Dir gut!
:)
Δημοσίευση σχολίου