Κάθε αρχή και δύσκολη!

Σήμερα τριγυρνούσα σαν χαμένη στο γραφείο. Δεν ήξερα από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Η κατάσταση είναι περίεργη. Με προσέλαβαν για να δουλέψω υπό την επίβλεψη ενός τύπου αρκετά έμπειρου. Πριν καλά καλά αρχίσω όμως μου είπαν ότι του προέκυψε μια εξαιρετική ευκαιρία και θα φύγει. Κι έτσι μέτα από ένα Intensiv Kurs διάρκειας 2 ημερών(!) έχω βρεθεί να τραγουδάω ως δεύτερη Βουγιουκλάκη/Μανταλένα "Μές σ´αυτή τη βάρκα είμαι μοναχή...λα-ι λα-ι λα-ι..." Και προσπαθώ να μην λαλήσω αλλά η αλήθεια είναι πως πιθανότατα έχω λαλήσει και δεν το έχω πάρει και χαμπάρι.
Κατά την επιστροφή από το γραφείο δεν σταμάτησα να σκέφτομαι τον μακαρίτη τον παππού μου που μου έλεγε "δασκαλίτσα να γίνεις! Μην πηγαίνεις για μεγαλεία. Καλή ζωή είναι η απλή ζωή!" Ολοί αυτοί οι Σύμβουλοι, με τα Meetings και τις busy agendas με τρομάζουν. Είναι ένας άλλος κόσμος. Ένας κόσμος τον οποίο τόσο το Ελληνικό, όσο και το Αυστριακό Πανεπιστήμιο επιλέγει να αγνοεί. Νιώθω απροετοίμαστη για αυτό που ζω αυτές τις μέρες στη δουλειά. Προσπαθώ να αλλάξω τον τρόπο που σκέφτομαι και λειτουργώ ώστε να καταφέρω να τα βγάλω πέρα. Οι στόχοι μου για την ώρα είναι μικροί: απλά να βγάλω τη μέρα, να φτάσω στην Παρασκευή, να βγει η βδομάδα, ο μήνας και βλέπουμε.
Και το βάρος που νιώθω γίνεται ακόμα μεγαλύτερο γιατί ακόμα δεν έχω μπει στο σπίτι μου. Μέχρι την Πρωτομαγιά θα είμαι στο διαμέρισμα που μου έχει προσφέρει η εταιρεία, μια και το σπίτι που είχα κλείσει μέσω Ίντερνετ ήταν χάλια. Δεν βλέπω την ώρα να μετακομίσω, να βρω τη ρουτίνα μου, να σταθεροποιηθώ κάπως...Ως τότε αφήστε με να γκρινιάζω. Αρχή είναι, θα συνηθίσω. Άλλωστε για πόσο μπορεί να γκρινιάζει κανείς; Θα πει, θα πει, θα σκάσει! Σωστά;