Let it snow, let it snow, let it snow!

Έχω μια παράξενη σχέση με το χιόνι. Σωστότερα τη σχέση του ανθρώπου που ποτέ δεν έχει δει πολύ χιόνι στη ζωή του και που για αυτό το λόγο το έχει συνδέσει με κάτι εξωπραγματικό, με παραμύθια με νεράιδες, ξωτικά, πριγκίπισσες που φυλάνε βατράχια (βρε κορίτσια, τι βίτσια είναι αυτά?). Όταν χιονίζει μου φτιάχνει η διάθεση. Όταν μάλιστα το στρώσει για τα καλά νομίζω ότι ζω στον Παράδεισο!

Νομίζω ότι η κακοκαιρία που χτυπάει αυτές τις μέρες την κεντρική Ευρώπη μου ήρθε κουτί. Τις προηγούμενες μέρες πάλευα με συμβόλαια, μεταφορικές εταιρείες, κούτες για την μετακόμιση, να ψάχνω σπίτι μέσω internet κλπ. Σήμερα αποφάσισα πως είμαι σε διακοπές. Δεν χορταίνω να κοιτάζω έξω από το παράθυρο, γιατί ούτε που το συζητάω να βγω έξω αν οι ενδείξεις του θερμομέτρου στο μπαλκόνι μου δεν επιστρέψουν στο +κάτι C, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι όντως κουβαλάω το 50% των γονιδίων της Mutter.

Flashback:

Innsbruck, πολλά πολλά χρονια πριν (καλά 4 και κάτι ήταν, μην το παρακάνω)...Τέλη Οκτώβρη. Ψοφόκρυο! Τα σύννεφα έχουν κατεβει τόσο που έχουν καλύψει τα πρώτα σπίτια. Επικρατεί μια βουβαμάρα και η Τυρολέζα (που τότε ήταν ακόμα Πειραιώτισσα) έχει κουκουλωθεί με ό,τι κουβέρτα και παπλώματα έχει στη διάθεσή της, αγνοώντας το γεγονός ότι στο διαμέρισμα η θερμοκρασία ήταν 30+C, μια και η θέρμανση δούλευε στο full. Την επομενη μέρα ανοίγει τα ωραία, μεγάλα, μελιά της μάτια και στη συνέχεια ανοίγει τις κουρτίνες. Τα πάντα είναι άσπρα! Πολύ άσπρα...Τόση ασπρίλα δεν είχε ξαναδεί στη ζωή της. Μια που φίλους, γνωστούς και συγγενείς στο Τιρόλο δεν είχε για να μοιραστεί μαζί τους το ότι είδε επιτέλους μια άσπρη μέρα (και να είχε δεν θα τους τηλεφωνούσε στις 6.30 το πρωί, γιατί θα έπαυε να τους έχει!) είπε να τηλεφωνήσει στη Mutter(διότι Mutter είναι μόνο μία και ό,τι κι αν κάνεις εκείνη θα σε συγχωρέσει, ακόμα κι αν την ξυπνήσεις τα άγρια χαράματα, εκείνη θα συνεχίσει να σε αγαπά και δεν είναι σαν τις φίλες σου που ναι μεν λένε πως σε αγαπάνε αλλά κατά βάθος σε ζηλεύουν):

-Hallo Mutter

-Καλημέρα (νυσταγμένη)...

-Δεν θα το πιστέψεις...(ψιλοβραχνιασμένη από τον ύπνο και την έλλειψη καφέ)

-Τι; Σου επιτέθηκαν; Σε έκλεψαν; Είσαι άρρωστη; Είσαι στο νοσοκομείο; (αγωνία της ακόμα κοιμισμένης αλλά πάντοτε ελληνίδας μάνας)

-...;;;(ωχ, δεν έπρεπε να της τηλεφωνήσω τόσο πρωί...) ε...χμμμ...όχι... Να, άνοιξα τις κουρτίνες (αυτοπεποίθηση) και έχει έξω χιόνι (ενθουσιασμός), πολύ χιόνι Mutter (μεγάλος ενθουσιασμός), δεν έχω ξαναδεί τόσο χιόνι! (μέγιστος ενθουσιασμός)

-...(δευτερόλεπτα ανασύνταξης, αξιολόγησης των δεδομένων και απόφασης κατάλληλης στρατηγικής για την αποτελεσματική διαχείριση της κρίσεως) Μην ανησυχείς (ποιος ανησύχησε;), πιστεύω να έχεις αρκετό φαγητό στο σπίτι (αλίμονο, η Großmutter στέλνει κάθε βδομάδα μπισκότα πτιμπερ Παπαδόπουλου, Σοκοφρέτες και Ελαιόλαδο!) Δεν υπάρχει λόγος να πανικοβάλλεσαι (φωνή σε απόλυτο πανικό). Τηλεφώνησε στο εργαστήριο (αποφαστικός τόνος) και πες τους πως θα έρθεις μόλις λιώσει το χιόνι! (θρίαμβος στο φωνή)

-...;;; Μα Mutter, το χιόνι θα λιώσει τον Απρίλιο....

-Άσε τις αηδίες, δεν θα βγείς στα χιονια να γλιστρήσεις, να πέσεις να έχουμε τρεχάματα.Τον πατέρα σου δεν τον σκέφτεσαι, να έχει άλλες έννοιες (πέρα από το να βρεις ένα καλό παιδί να παντρευτείς) στην ηλικία του;

-...Jawohl Mutter! Δεν μου λες; Λες να με βγάλουν οι σοκοφρέτες της Großmutter ως τον Απρίλιο;

Σημείωση: Η φωτογραφία είναι από το μπαλκόνι μου. Την τράβηξα χτες το απόγευμα, for your eyes only!