Όλα του γάμου δύσκολα...(Prequel)

3 μέρες μας χωρίζουν από το Σάββατο! Κι ακόμα μου φαίνεται απίστευτο ότι παντρεύομαι...ΟΚ, ο γάμος του Σαββάτου είναι μόνο η αρχή μιας σειράς γάμων (με τον ίδιο άντρα/να εξηγούμαστε), είναι πολιτικός, δεν έχει τη βαβούρα και το σαματά των παραδοσιακών ελληνικών γάμων. Παρόλα αυτά δεν παύει να είναι γάμος...Και μάλιστα γάμος του τύπου "My big, fat....Tyrolean wedding!"

Την πρώτη γεύση για το τι μας περιμένει την πήραμε ένα Σάββατο περί τα μέσα Νοεμβρίου όταν ο Τυρολέζος επισκέφτηκε αιφνιδιαστικά τον Vater και τη Mutter (Kinder, Έκπληξη!) για να ζητήσει το χέρι μου.


Ο Vater και η Mutter είχαν δει τον Τυρολέζο άλλη μια φορά στη ζωή τους, τον Ιανουάριο του 2007, όταν είχαν έρθει στο Ιννσμπρουκ-οχώρι για την Promotion μου (αποφοίτηση). Η Mutter κάτι είχε ψυλλιαστεί τότε (γάτα η Mutter) και είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να ψαρέψει επιστρατεύοντας κάθε πιθανό επιχείρημα:

Μ(utter):Καλό παιδί φαίνεται ο Τυρολέζος....
Τ(υρολέζα): Όλοι καλοί είναι...Οι κακοί είναι στη φυλακή!

Μ: Εγώ νομίζω ότι του αρέσεις...
Τ: Κι εγώ νομίζω ότι έχεις μπερδέψει την κόρη σου με την Σταρ Ελλάς και νομίζεις ότι αρέσει σε όλους!

Μ: Μα αν δεν του άρεσες δεν θα ερχόταν να μας πάρει με το αυτοκίνητο να μας πάει για σάιτ-σιινγκ
Τ: Είναι περήφανος για το χωριό του και θέλει να το δείχνει!

Μ: Μα είναι τόσο εξυπηρετικός...
Τ: Έτσι είναι αυτοί εδώ:εξυπηρετικοί, όχι γαϊδούρια σαν τους δικούς μας!

Απουσία περαιτέρω πληροφοριών η Mutter αναγκάστηκε απογοητευμένη να αλλάξει θέμα και να επικεντρωθεί σε σάιτ-σιινγκ και σόπινγκ (ας μην ξεχνάμε ότι το Ιννσμπρουκ-οχώρι είναι το χωριό της οικογένειας Σβαρόφσκυ). Κατά καιρούς επανερχόταν με ερωτήσεις του στυλ "είχες νέα από τον Τυρολέζο;" αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.

Το συγκεκριμένο Σάββατο του Νοεμβρίου ήμουν Ελλάδα για ένα συνέδριο. Βασικά το συνέδριο ήταν Πέμπτη-Παρασκευή και καταπως συνηθίζω θα παρέμενα Ελλάδα μέχρι και την Κυριάκη. Ο Τυρολέζος είχε κλείσει εισητήριο με άφιξη Σάββατο μεσημέρι και αναχώρηση Κυριακή πρωί πρωί. Κατά τις 12 το Σάββατο έκανα την πρώτη κρούση στον Bruderchen(=αδελφούλη):

Τ: Ο Τυρολέζος έρχεται απόψε να με ζητήσει. Πώς λες να το πάρουν ο Vater και η Mutter;
Β(ruderchen): Χμμμμμ...(συνομωτικό χαμόγελο)
Τ: Λες να τους προετοιμάσουμε λιγάκι;
Β: Όχι, άστους...Πλάκα θα'χει. Αλλά πες κάτι στη Großmutter, μη μας μείνει στον τόπο.
Τ: Η Großmutter είναι ήδη στο κόλπο...
Β: Ααααα, για αυτό έφτιαξε σήμερα παστίτσιο για ένα λόχο αλλά δεν με αφήνει να το πλησιάσω...

Κατά τις 4 το απόγευμα, ο Τυρολέζος έστειλε sms ότι είναι στο X96 και πλησιάζει στον Πειραιά. Ο Bruderchen πέταξε στην Mutter ενα αδιάφορο ¨έρχεται ένας φίλος της Τυρολέζας από το εξωτερικό και πάμε να τον φέρουμε. Θα μείνει απόψε σε μας" και εγκατέλειψε την Mutter με τα μπιγκουτί στο κεφάλι σε κατάσταση πανικού, δεδομένου ότι παρόλο που είμαστε ιδιαιτέρως φιλόξενη οικογένεια τέτοιου είδους εκπλήξεις δεν τις συνηθίζουμε-για να είμαι ειλικρινής, κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία της οικογένειας.

Μισή ώρα μετά, ο Τυρολέζος έστεκε στην εξώπορτα με ένα πλατύ χαμόγελο και ένα πακέτο Βέλγικα σοκολατάκια στο χέρι (δωροδοκία για τη Mutter). Περιέργως το Μαρτιν-όσκυλο, το οποίο γαβγίζει σαν τρελό όταν έχουμε επισκεψεις, δεν έκανε κιχ αλλά κουνούσε την ουρά του λες και ήξερε τον Τυρολέζο από παλιά. Καλό σημάδι, σκέφτηκα, τουλάχιστον πήραμε τον Μάρτιν με το μέρος μας.

Τελικά όσες πρόβες και να κάνεις, πάντα την ώρα της παράστασης αυτοσχεδιάζεις. Έτσι παρά την εντατική προετοιμασία, τις πρόβες για το τι δεν λέμε, τι λέμε, πως το λέμε στον ανυποψίαστο μελλοντικό έλληνα πεθερό ώστε να μην μας μείνει στον τόπο, ο Τυρολέζος προτίμησε την τελευταία στιγμή να κάνει μια κάπως πιο Franc Sinatra approach. Με άλλα λόγια "he did it, his (Tyrolean) way!"


Μισό λεπτό αφού τον καθίσαμε στην πιο αναπαυτική πολυθρόνα στο σαλόνι και προφανώς ξεχνώντας ότι το εθιμοτυπικό απαιτεί να προηγείται ένα υποτυπώδες small talk (είχες καλό ταξίδι, με ποια εταιρεία έφτασες, έχεις ξανάρθει στο Griechenland), ακολουθούμενο από το κλασσικό γλυκό του κουταλιού (βύσσινο, από τα χεράκια της Mutter-χρυσοχέρα!) συνοδευόμενο με κρύο νεράκι, και φυσικά τις ρακές και τη πιατέλα με τα τυριά και τα σαλάμια, ο Τυρολέζος με μια κίνηση αιφνιδιασμού άρχισε να τα ξερνάει όλα:


"Eίμαι εδώ να σας πω ότι βρήκα δουλειά στο Βέλγιο, μένω με την κόρη σας και αποφασίσαμε να παντρεφτούμε!"

Εγώ κόντεψα να πνιγώ, ο Bruderchen με πολύ κόπο έπνιξε τα γέλια, ο Vater κοίταζε μια τη Mutter μια τον Τυρολέζο δεδομένου ότι τα αγγλικά δεν είναι το πιο δυνατό του σημείο (πόσο μάλλον όταν μιλιούνται με βαριά γερμανική προφορά) και δεν ήταν σίγουρος για το αν αυτό που άκουσε ήταν αυτό που κατάλαβε. Η πρώτη που αντέδρασε ήταν η Mutter η οποία ίσα που κατάφερε να ψελλίσει (στα ελληνικά): "Είστε σίγουροι;Κι άμα χωρίσετε;" " Ε, άμα χωρίσουμε θα βρούμε έναν καλό δικηγόρο να μην μας φάει ο αλλόθρησκος την προίκα", της έκοψα τη φόρα εγώ. Σχεδόν ταυτόχρονα ο Vater είχε σηκωθεί και με δάκρυα στα μάτια (Vater ist the Weakest link!) αγκαλιάσει την Τυρολέζο που περίμενε μπερδέμενος μια κουβέντα, ένα σχόλιο, κάτι τελοσπάντων...

Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη: Onkel, Tante, Cousins, Großmutter ενημερώθηκαν σε dt και βρέθηκαν όλοι στο καθιστικό, να περιεργάζονται τον Τυρολέζο και να μας βομβαρδίζουν με ερωτήσεις: Θα τον βαφτίσουμε (όχι, μην μπερδεύετε τα μυστήρια, για γάμο μιλάμε, δεν πήγαμε ακόμα στα βαφτίσια), θα κάνετε πολιτικό ή θρησκευτικό γάμο, πού, πότε, ανοιχτό, κλειστό...Άπειρες ερωτήσεις, και η μόνη απάντηση που είχαμε ήταν ότι θέλουμε να παντρευτούμε....

Και τώρα, 3 μέρες πριν το γάμο, νιώθω περίεργα: Δεν έχω στρες, δεν έχω δεύτερες σκέψεις, είναι σαν να είμαι οικοδέσποινα σε πάρτυ, αν και συνήθως όταν έκανα πάρτυ είχα πολύ περισσότερο άγχος από όσο έχω τώρα...Το μόνο που ίσως με απασχολεί είναι αν τελικά θα χιονίσει για να έχω τον χιονισμένο γάμο που πάντα ονειρευόμουν...α, και το αν το νυφικό θα είναι τελικά έτοιμο την Παρασκευή το απογεύμα (σημείωση: ο γάμος είναι το Σάββατο)