Την Κυριακή των εκλογών είδα στον ύπνο μου τον παππού μου. Είμασταν, λέει, στο καθιστικό της γιαγιάς όλη η οικογένεια μαζέμενη και βλέπαμε τηλεόραση, συζητώντας (Δεν φωνάζουμε, καλέ! Συζητάμε!) και τρώγοντας πασατέμπους (το πως καταφέρνουμε να φωνάζουμε και ταυτόχρονα να τρώμε πασατέμπο, είναι απορίας άξιο. Multi-tasking, όχι παίζουμε!) Κάποια στιγμή γύρισε ο πάππους σε μένα και μου έβαλε τις φωνές: Εσύ μωρή μη μιλάς. Δεν ψήφισες!
Ξύπνησα απότομα και άνοιξα την τηλεόραση. Ένας κυριούλης, κάπως αγχωμένος, με πληροφόρησε πως η όλη διαδικασία διεξάγεται ομαλά. Η ποια; Τι έγινε ρε παιδιά; Πόσα επεισόδεια έχω χάσει;
Αν σκεφτείτε ότι είμαστε μια οικογένεια άχρωμη, άοσμη και άγευστη ως προς την πολιτική, ότι δεν έχουμε ανταλάξει ούτε χειραψεία με τους τοπικούς παράγοντες, βουλευτές κλπ με εξαίρεση μια φορά που με κάλεσε ο δήμαρχος μαζί με άλλους επιτυχόντες στα ΑΕΙ και ΤΕΙ από τα Λύκεια της πόλης και αφού μας μίλησε μέχρι τελικής πτώσεως (δικής μας, όχι δικής του!) μας έδωσε από έναν "σκονοσυλλέκτη" (=μπιχλιμπιδάκι με μηδενική χρηστική αξία) και μας έστειλε στην ευχή της Παναγίας, αν σκεφτείτε πως δεν είμαστε ετεροδημότες, για να πει κανείς οτι οι εκλογές αποτελούν αφορμή για φάμιλυ ρεγιούνιον (πως το μιλάω το αγγλικό, ε; ), ότι δεν προσβλέπουμε σε διορισμούς, ότι δεν ζητάμε ρουσφέτια (ω ναι...υπάρχουν ακόμα τέτοιοι στο Griechenland. Άλλωστε από ποιον να τα ζητήσουμε; Αφού κανέναν δε ξέρουμε και κανείς δεν μας ξέρει!), δεν δουλεύουμε στα κανάλια, είναι απορίας άξιον το πόσο μεγάλη σημασία έχουν οι εκλογές για την οικογένεια μου.
Θυμάμαι σαν ναταν σήμερα, την πρώτη φορά που πήγα να ψηφίσω: Ο πατέρας μου είχε αρχίσει να μπαινοβγαίνει στο δωμάτιο κάνοντας όσο πιο πολύ θόρυβο μπορούσε από τις 5 (!) το πρωί. Ο παππούς φυλούσε καραούλι πότε θα κατέβω (μεγάλωσα σε εκείνα τα κλασσικά ελληνικά σπίτια που γιαγιά-παππούς μένουν στο ισόγειο, μαμά-μπαμπάς από πάνω, θείος-θεία-ξαδερφάκια πιο πάνω...) πράγμα που έγινε κατά τις 7..."Καλημέρα παππού", "άντε μωρή άσε τις γλύκες και πάενε να ξηφίσεις. Εσένα θα περιμένουνε όλη μέρα; Ο αδερφός σου ο τενεκές ακόμα κοιμάται; " (έτσι ήταν ο παππούς, πάντα με μια γλυκιά κουβέντα στο στόμα). Σε dt βρέθηκα στο εκλογικό κέντρο περιτριγυρισμένη απο γιαγιούλες οι οποίες βιάζονταν να ψηφίσουν γιατί η καντηλανάφτισσα δεν μπορεί να τους κρατάει το στασίδι για πάντα.
Στις επόμενες εκλογές ήμουν ήδη φοιτήτρια, ζούσα πολλαααααά χιλιόμετρα μακριά, και είχα αποφασίσει να μην κατηφορίσω προς την Βου Πειραώς μια και την επομένη των εκλογών έδινα μάθημα (ναι, ήμουν φυτό το παραδέχομαι! ευχαρηστηθήκατε τώρα; ) Μόλις το ανακοινωσα έγινε πανικός: Ο μπαμπάς έκανε υπέρταση, η μαμά σπαστική κολίτιδα, ο αδελφός άλλαξε πλευρό (ευτυχισμένος άνθρωπος ο αδερφός, δεν χάνει τον ύπνο του για τίποτα) και ο παππούς οριόταν "ο πατέρας σου ο φασίστας σου είπε να μην έρθεις; " (σημείωση 1:κάτι μου λέει πως ο παππούς δεν του συγχώρεσε του μπαμπά το ότι η μαμά άφησε τις σπουδές της στη μέση για να παντρεφτεί. Σημείωση 2: Ο παππούς και ο μπαμπάς, από όσο λέγανε τουλάχιστον, ψήφιζαν το ίδιο κόμα. Το πως ο ένας ήταν δημοκράτης ενώ ο άλλος είναι φασίστας είναι ακόμα και σήμερα αντικείμενο μελέτης) Τη λύση την έδωσε η γιαγιά "Παιδάκι μου, ένα γράμμα ήρθε και λέει πως είσαι φορεφτική. Κοίτα να ρθεις μην έχουμε τίποτα μπλεξίματα με την αστυνομία"(η γιαγιά όπως πάντα μπροστά από την εποχή της...ούτε γλάστρες, ούτε ζαρτινιέρες είχαμε τότε) Τι να κάνω κι εγώ, που εκτός από φυτό είμαι και νομοταγής; Τα μάζεψα και ήρθα.
Σύμφωνα με το χαρτί έπρεπε να παρουσιαστώ μια ώρα πριν την ανατολή του ήλιου στο εκλογικό μου τμήμα. Ο παππούς προσφέρθηκε να με ξυπνήσει, ο μπαμπάς να με πάει και ο θείος να μου πει ιστορίες από την φορά που τον είχαν καλέσει εκείνον "φορεφτική". Η μαμά, γιαγιά και θεία ήταν απασχολημένες με την Τατιάνα Δράκου οπότε δεν συμμετείχαν ενεργά στην προετοιμασία αλλά με στήριξαν με κάτι μπισκότα, σπανακόπιτα και τυροπιτάκια (χρυσοχέρες!) γιατί "θα σας τρελάνουν στην πείνα κακομοίρα!"
Έφτασα στο εκλογικό τμήμα σχετικά νωρίς, αν κρίνω από το γεγονός ότι ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησα ήταν ακόμα με τα σώβρακα (μπλε μποξεράκι με λευκές ρίγες), αγουροξυπνημένος και αξούριστος, ενώ οι υπόλοιποι πραίτορες, ε συγγνώμη, αστυφύλακες, ακόμα ροχάλιζαν. Καθώς περνούσε η ώρα οι συναδέλφισσες της φορεφτικής άρχισαν να εμφανίζονται μία μία και μου έκανε εντύπωση το ότι όλες μα όλες είχαν παιδί, άντρα, μάνα εγχειρησμένη (χειρούργος έπρεπε να γίνω, όχι ανοσολόγα και αηδίες), η μια δε εκτός από τους εγχειρισμένους είχε και μια κόρη που αρραβωνιαζόταν την ημέρα των εκλογών. Ο εκλογικός αντιπρόσωπος, που από ότι τον έκοψα στην αρχή αλλά και από ότι αποδείχτηκε στη συνέχεια, ήταν ένα αρνί, προσπάθησε να επιβάλλει την τάξη αλλά σύντομα κατάλαβε ότι αν δεν αφήσει τις εγχειρησμένες να φύγουν θα κατέληγε εκείνος εγχειρησμένος στο ΚΑΤ! Έτσι μείναμε όσοι δεν φωνάξαμε να κάνουμε τη δουλειά για όλους.
Παρά το τρελό χώσιμο, γιατί περί χωσίματος πρόκειται, το διασκέδασα πολύ εκείνη τη μέρα. Μια γιαγιά που τα χε σχεδόν χαμένα επέμενε να βάλει έναν ταχυδρομικό φάκελο στην κάλπη, μια άλλη επέμενε πως δεν της δώσαμε όλα τα ψηφοδέλτια, μια τρίτη σχεδόν κόντεψε να μας δείρει επείδη της είπαμε πως δεν ψηφίζει σε μας μια και εμείς ειχαμε ονόματα απο ΚΩΝ εως το τέλος του Κάππα ενώ εκείνη ήταν στο Πι (τελικά έδειρε τον αστυφύλακα που την έστειλε σε μας), ενώ μια άλλη μας είπε ευγενικά πως θέλει μόνο το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας γιατί έχει ήδη αποφασίσει τι θα ψηφίσει και δεν θέλει να μας βάλλει σε κόπο να της δίνουμε όλα τα άλλα ψηφοδέλτια! Οι εκλογικοί αντιπρόσωποι μας έφεραν πίτσες αλλά οι ψηφοφόροι μας τις έβγαλαν από την μύτη όταν σταματήσαμε για μισή ώρα για να φάμε και όλοι άρχισαν να φωνάζουν πως δεν κάνουμε τη "δουλειά" μας (για την όποια φυσικά ΔΕΝ πληρωνόμασταν) και η βραδιά έκλεισε με έναν γλυκύτατο πιτσιρικά αστυφύλακα του Ηθών να επιμένει να πάει σπίτι με τον περιπολικό μετά την καταμέτρηση (εννοείται πως αρνήθηκα...Για ποια με περάσετε; Για καμιά που μπαίνει έτσι εύκολα στα ξένα περιπολικά; )
Η πιο γλυκιά ανάμνηση όμως από τις εκλογές ήταν όταν ξεκινούσε η καταμέτρηση. Θυμάμαι εκλογές όταν ήμουν πιτσιρίκι, οταν δεν είχαμε ακόμα exit poll, περιμέναμε να μας πάρει τηλέφωνο η συμπεθέρα από το νησί (άνθρωπος-κλειδί η συμπεθέρα: είχε το μόνο τηλέφωνο στο νησί) και μας ανακοίνωνε τα αποτελέσματα όχι μόνο από το νησί μας αλλά και από τα γειτονικά. Για εμάς αυτό ήταν το exit poll! Πάνω Παναγία, Κάτω Παναγιά, Πέρα Παναγιά, Δώθε Παναγιά...ρε σεις, ποιος ψήφισε Χριστιανική Δημοκρατία; Ο δικαστικός αντιπρόσωπος; Ο θείος Αγγελής; Ακόμα ψάχνουμε και σας διαβεβαιώνω πως αυτό το μεμονωμένο περιστατικό μας έχει πλέον καταγραφεί δίπλα στα καυτά ερωτήματα: Ποιος σκότωσε τον Κέννεντυ; Αυτοκτόνησε η Μονρόε; Ζει ακόμα ο Έλβις; (τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα ρε μπας και κατηγορούμε τον θείο Αγγελή άδικα όλα αυτά τα χρόνια; Λες όντως να ήταν ο Έλβις;) Στην συνέχεια ακολουθούσαν λεπτομερείς αναλύσεις: Ποιος πήγε στο νησί να ψηφίσει, ποιος δεν πήγε, ναι γιατί πήρε ο τάδε τόσους ψήφους, όλο του το σόι είχε κατέβει κλπ Οι Αρακλειανοί (διπλανό νησί) τι έβγαλαν; Οι Κουφωνησώτες; Καυτές εξελίξεις, βαρύγδουπα συμπεράσματα...
Στις τελευταίες εκλογές πήρα το αεροπλάνο και ήρθα οικειοθελώς από το Τύρολο...Καμάρι ο παππούς όταν με είδε φάντη μπαστούνι μπροστά του να του δηλώνω πως ήρθα μόνο και μόνο για να ψηφίσω. Πια δεν υπήρχαν τα τμήματα ανδρών-γυναικών και έτσι πήγα στο εκλογικό παρέα με το μπαμπά μου, ο οποίος άλλο που δεν ήθελε να συνοδεύεται από την "κούκλα του"!(τι με τη μάνα σου τη γριά θέλεις να πάω; ) Φυσικά και το βράδυ μαζεφτήκαμε όλοι στο Katina's Club (το καθιστικό της γιαγιάς καλέ,γιατί μου μπερδεφτήκατε;) για να αναλύσουμε τα αποτελέσματα. Ο Νικολακόπουλος όμως ήταν σαφώς γρηγορότερος από τη συμπεθέρα, οι δημοσιογράφοι ασχολιόντουσαν πιο πολύ με ανάλύσεις και συζητήσεις με τους καλεσμένους και πολύ λιγότερο διάβαζαν τις κάρτες με τα αναλυτικά αποτελέσματα: Νομός Κυκλάδων, Κοινότητα Σχοινούσας, έλαβαν..νέα δημοκρατία 10 ψήφους, Πασόκ 8 ψήφους, Λαός (και Κολωνάκι)2 ψήφους, ΚουΚουΕΜουΛου 1 ψήφος, ΚουΚουΕΛουΜου 1 ψήφος, 3 Λευκά, 5 άκυρα...Νομός Κυκλάδων, Κοινότητα Ηράκλειας, έλαβαν....Βαρεθήκαμε και πήγαμε για ύπνο μόλις τέλειωσε ο πασατέμπος (βασικά δεν τέλειωσε αλλά η γιαγιά αρνήθηκε να ξαναγεμίσει τα μπωλάκια γιατί ο θείος τους είχε τσακίσει και δεν κάνει γιατί πρέπει να κάνει δίαιτα. Φυσικά μπροστά σε αυτήν την κατάφωρη παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας αποχωρήσαμε οικογενειακώς!)
Οι φετινές εκλογές ήταν διαφορετικές. Ο παππούς δεν είναι πια κοντά μας, οι γονείς μαζί με τη γιαγιά και τον Μαρτινάκο (γουφ!) αποφάσισαν να παραμείνουν στο νησί. Ο θείος και η θεία είναι τόσο απογοητευμένοι από το πόσο άδικο είναι το ελληνικό κράτος με τους πολίτες του (ειδικά με τους απόλυτα νομοταγείς πολίτες) που δεν τόλμησα καν να τους ρωτήσω αν πήγαν να ψηφίσουν. Εγώ ήμουν εντελώς πηγμένη/πνιγμένη στη δουλειά, απογοητευμένη από την εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό και τους απανταχού ελληναράδες, και ελαφρώς τσαντισμένη γιατί οι εκλογές στοιχίζουν λεφτά (ναι έχω επηρεαστεί από την εταιρεία στη οποία δουλεύω, το παραδέχομαι) και όταν λέει το Σύνταγμα ότι εκλογές έχουμε κάθε 4 χρόνια εννοεί κάθε 4 χρόνια, όχι 3, ούτε 3,5 ούτε 5 και σε τελική ανάλυση δεν με νοιάζει ποιος θα κυβερνήσει αρκεί να κάνει τη δουλειά του όπως πρέπει και από όσο άκουσα στην τηλεόραση και στο ντιμπέιτ και από όσα διάβασα στις εφημερίδες όλοι έταξαν λαγούς με πετραχήλια αλλά κανένας δεν μας είπε πώς θα πραγματοποιήσει τα όσα υπόσχεται.
Το όνειρο πάντως την παραμονή των εκλογών με τάραξε. Κι έτσι έβαλα ΕΡΤ Satellite, γέμισα τα μπωλάκια πασατέμπους (και μπυρίτσα=δόλωμα για να ακινητοποιήσω τον Τυρολέζο), κάθησα τον Τυρολέζο στον καναπέ και προσπάθησα να του εξηγήσω πού είναι ο νομός Ροδόπης και γιατί ψηφίζει έτσι ο νομός Κυκλάδων! Μεγάλη ανταπόκριση δεν βρήκα, αλλά το imput του εντελώς αθώου ως προς την ελληνική πολιτική ζωή Τυρολέζου είχαν μεγάλο ενδιαφέρον: Ο Καρατζαφέρης μοιάζει με Ρώσο μαφιόζο, ο Αλαβάνος είναι πολύ θυμωμενος, ο Καραμανλής φαίνεται macho (Waaaaaaaas????), ο Παπανδρέου δεν μοιάζει με Έλληνα (Echt Wahr?), η κοντούλα και χοντρούλα κυριούλα ειναι Κομμουνίστρια, ε; Η Λιάνα του θύμισε εμένα όταν παίρνω ανάποδες...ooops!
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου. Αυτή είναι η τελευταία φορά που δεν ψήφισα! Και ο παππούς έχει δίκιο: Κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους για να μπορώ να πηγαίνω εγώ να ψηφίζω ελεύθερα...Κι ακόμα κι αν δεν γουστάρω καθόλου τα όσα είδα και άκουσα, τουλάχιστον έχω το δικαίωμα να το δηλώσω μέσω της ψήφου μου! Και θα πρέπει τώρα να περιμένω άλλα 4 χρόνια; Φτουουουου γκαντεμιά....
