tag:blogger.com,1999:blog-55529779812144142011-04-22T03:44:49.230+01:00Halt die Klappe und schwimm!Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.comBlogger321100tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-73030733108635613692008-07-12T21:56:00.003+01:002008-07-12T22:05:32.125+01:00<a href="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/SHkb-ACYZjI/AAAAAAAAAHo/LtJDA0o8OqI/s1600-h/Alex-3-tage_009.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222235994888627762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/SHkb-ACYZjI/AAAAAAAAAHo/LtJDA0o8OqI/s400/Alex-3-tage_009.jpg" border="0" /></a><br /><div>Hallo zusammen! </div><br /><div>Ich bin Alex (oder Alexandros Dimitris)! Ich bin ganzfroh aus Mamas Bauch draussen zu sein, hier ist es viel interessanter. </div><br /><div>Ich bin am 4. Juli 2008 um 02:52 Uhr auf die Welt gekommen, hab ganze 3.780 g auf die Waage geschmissen und war 52 cm gross :) </div><br /><div>Bis bald, </div><br /><div>Alex D.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-7303073310863561369?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-28798462404963453562008-06-25T07:01:00.003+01:002008-06-25T07:40:24.199+01:00Στο σπίτι μου η τηλεόραση ήταν σχεδόν πάντα ανοιχτή. Ίσως όχι τόσο γιατί μου αρέσει, όσο επειδή εδώ και πάρα πολλά χρόνια έμενα μόνη μου και όπως και να το κάνουμε είναι μια παρέα. Τα τελευταία χρόνια η εξάρτησή μου έχει περιοριστεί αρκετά αλλά είμαι ακόμα επιρρεπής σε μια καλή σειρά, ή σε ένα ισορροπημένο δελτίο ειδήσεων/πρωινό μαγκαζίνο. Παρόλο που η γερμανόφωνη τηλεόραση δεν είναι ότι καλύτερο, έχω καταφέρει να βρω μερικές εκπομπές, τις οποίες αν και δεν παρακολουθώ φανατικά, δεν λέω όχι αν τις πετύχω...<br /><br />Τον τελευταίο μήνα, και ενόψη της άφιξεως των γονιών, είπαμε με τον Τυρολέζο να βάλουμε NOVA για να περνάει ώρα τους και να τους κάνουμε να νιώθουν σαν στο σπίτι τους. Χτες ήρθε ο ειδικός, έκανε την εγκατάσταση και την ενεργοποίηση και here we go...<br /><br />Σηκώθηκα λοιπόν πρωί πρωί και ανοίγω την τηλεόραση για να απολαύσω το πρωινό μου καφεδάκι με ελληνική παρέα, μια και ο Τυρολέζος είχε ήδη φύγει ενώ οι γονείς δεν έχουν ακόμα ξυπνήσει (7 παρά, γαρ)...<br /><br />Το φωνές είναι αυτές! Τι νεύρα! Τι περίεργες, παρακμιακές φάτσες! Που πάνε και τους βρίσκουν όλους αυτούς....Γυρνάς από εδώ, γυρνάς από εκεί...ως και τα καρτούνς είναι υπερκινητικά...Έλεος! Κοντεύει να μου βγει ο καφές από τη μύτη...Η θεματολογία για τα πανηγύρια: ένας χοντρός κυριούλης τραγουδάει τον ¨ταξιτζή" ενώ μια κοπελίτσα με ένα σούπερ μίνι και ακόμα πιο σούπερ κέφι του κρατάει το μικρόφωνο, μια άλλη μαγειρεύει σφυρίδα φρικασέ (και την βρίσκω εξαιρετικά ξενέρωτη,την κοπέλα, για την σφυρίδα δεν έχω άποψη), ο Αυτιάς είναι λίγο νευρικός αλλά αν κρίνω από τα βιντεάκια του Λαζόπουλου μάλλον υποτονικός είναι σήμερα, ένας φαρμακοποιός αλυσοδέθηκε στο φαρμακείο του... Οι περισσότεροι στα πάνελ δεν μπορούν καν να μιλήσουν, άλλοι έχουν μια περίεργη άρθρωση, άραγε τους έχει μιλήσει κανείς για έναν λογοθεραπευτή; Φωνάζουν, κρίνουν, επικρίνουν, μουρμουράνε, μου χαλάνε την πρωινή μου διάθεση...Να μην μιλήσω για τις διαφημίσεις των ινστιτούτων αδυνατίσματος-για αυτά θα γράψω ξεχωριστό ποστ!<br />Κουράστηκα να τους βλέπω... Και που να αρχίσουν και τα μεσημεριανά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-2879846240496345356?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-28841115274874654042008-06-23T11:12:00.002+01:002008-06-23T11:18:07.655+01:00Πρώτη μέρα της περίφημης και πολυαναμενόμενης άδειας μητρότητας...Βαριέμαι, αναζητώ την καινούρια μου ρουτίνα, προσπαθώ να συνηθίσω να ξαναείμαι στο σπίτι με τους γονείς, οι οποίοι κατέφθασαν πριν λίγες μέρες προκειμένου να υποδεχτούν τον πρώτο τους εγγόνι...Πρωτόγνωρα συναισθήματα, περίεργα...<br />Τουλάχιστον τώρα έχω χρόνο να γράφω συχνότερα στο blog :o)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-2884111527487465404?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-14596436785825308792008-06-19T08:27:00.002+01:002008-06-19T08:29:17.058+01:00Διάβασα στην χθεσινή Ελευθεροτυπία 18.6.2008(<a href="http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=70035960)">http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=70035960)</a><br />«Με σύνθημα «Δεν είμαι του ανδρός μου.../ Δεν είμαι του πατρός μου/ Θέλω να είμαι ο εαυτός μου» και με αιχμές κατά της Γενικής Γραμματείας Ισότητας, κόμματα και φορείς αντιδρούν στην τροπολογία του υπ. Δικαιοσύνης που προβλέπει την ελεύθερη επιλογή του επιθέτου από τον ή τη σύζυγο, μπορεί δηλαδή να επιλέγεται κοινό επίθετο. Τα γυναικεία τμήματα κομμάτων (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ), φεμινιστικοί φορείς [Ομάδα Γυναικών Θεσσαλονίκης, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο), «Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών» (ΑΚΓ)], αλλά και ο ΣΥΓΑΠΑ (Σύλλογος για την Ανδρική &amp; Πατρική Αξιοπρέπεια) κατακρίνουν την Κυβερνητική Επιτροπή ότι προετοίμασε μια τροπολογία -εν κρυπτώ και παραβύστω- που αποδομεί τον ν. 1329/1983 για το οικογενειακό δίκαιο.«Η απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης να καταργήσει την πρωτοποριακή ρύθμιση (ν.1329/1983) της πρώτης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ μάς οδηγεί τριάντα χρόνια πίσω, στην πατριαρχική Ελλάδα, όπου οι γυναίκες γίνονταν βορά στις πιέσεις για αλλαγή του επωνύμου τους μετά τον γάμο.»<br />Λίγο το ότι «η κατάργηση της πρωτοποριακής ρύθμισης (ν.1329/1983) της πρώτης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ θα μας οδηγήσει τριάντα χρόνια πίσω» και εγώ είμαι-δεν είμαι τριάντα ετών (αααααχ είμαι...), λίγο το ότι κατά πως φαίνεται κατά βάθος είμαι μια παλιοσυντηρητικούρα, δεν κατάλαβα γιατί εξάπτονται οι φεμινίστριες. Τι κακό υπάρχει στο να μπορεί κανείς να επιλέξει το επίθετό του εφόσον το επιθυμεί; Η απαγόρευση της αλλαγής είναι εξίσου φασιστική με την επιβολή της αλλαγής.<br />Επιπλέον νομίζω, βρε κορίτσια, και να με συμπαθάτε, πως οι γυναίκες οδηγούνται από μόνες τους όχι 30 αλλά 130 χρόνια πίσω, όταν αποφασίζουν να βλέπουν τα μεσημεριανά, Τατιάνες και δε συμμαζεύεται, όταν μετατρέπονται σε wanna-be Τζούλιες, Γωγούδες και λοιπές μοντελοσκυλούδες, όταν δεν μορφώνονται (και δεν αναφερομαι απαραίτητα στην πανεπιστημιακή μόρφωση, που ο Θεός να την κάνει μόρφωση έτσι που έχει καταντήσει το Ελληνικό Πανεπιστήμιο), όταν χρησιμοποιούν φτηνές δικαιολογίες για να μην επιδιώξουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, όταν επαναπαύονται, όταν....1000 όταν μπορώ να βρω... Επιπλέον είμαστε εμείς πιο χειραφετημένες από τις Αυστριακές, τις Γερμανίδες και τις Σκανδιναβες οι οποίες έχουν το δικαίωμα της επιλογής; Ας μην κολλάμε στους τύπους. Οι Ελληνίδες έχουν να τραβήξουν πολύ κουπί για να φτάσουν στο επίπεδο που τους αξίζει. Η αλλαγή ή μη του επιθέτου ωστόσο δεν νομίζω ότι θα τις βοηυήσει να φτάσουν γρηγορότερα στον στόχο τους αλλά δεν τις καθυστερεί κιόλας... Οι αντιδράσεις πιο πολύ μου φέρνουν στο «πολύ κακό για το τίποτα».<br />Α, μην ξεχάσω...έχω και μια ερώτηση, την οποία θα ήθελα να απευθύνω στην επιτροπή που προετοίμασε την τροπολογία: Δηλαδή εσείς θεωρείτε ότι όλα τα υπόλοιπα προβλήματα που εμπίπτουν στην κατηγορία οικογένεια&amp; οικογενειακό δίκαιο έχουν λυθεί και μια και δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε αναθεωρείτε αναθεωρήσεις...Μια απλή ερώτηση κάνω...έτσι για να μαθαίνω...<br />Αααα...και κάτι τελευταίο...άντε οι πασοκτζούδες, οι συνασπισμενες, οι δικτυωμένες φωνάζουν «Δεν είμαι του ανδρός μου.../ Δεν είμαι του πατρός μου/ Θέλω να είμαι ο εαυτός μου» , η Πατρική και Ανδρική Αξιοπρέπεια τι ζόρι τραβάει;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-1459643678582530879?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-77068297315714975682008-06-18T17:29:00.006+01:002008-06-18T18:41:45.485+01:00<div><span style="color:#3333ff;"><em><strong>Hey, hier kommt Alex!</strong></em></span></div><br /><div><span style="color:#3333ff;"><em><strong>Vorhang auf - für seine Horrorschau.</strong></em></span></div><br /><div><span style="color:#3333ff;"><em><strong>Hey, hier kommt Alex!</strong></em></span></div><br /><div><span style="color:#3333ff;"><em><strong>Vorhang auf - für ein kleines bisschen Horrorschau...</strong></em></span></div><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213262533174060866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/SFk6pyKxZ0I/AAAAAAAAAHg/4e0_rnm66Mw/s400/Unbenannt.JPG" border="0" /></div><div>Είμαι σίγουρη πως οι Die Toten Hosen δεν είχαν στο μυαλό τους τον εικονιζόμενο όταν τραγουδούσαν για έναν Alex που έρχεται (<a href="http://www.youtube.com/watch?v=dB-KlLjeqxA&amp;feature=related">http://www.youtube.com/watch?v=dB-KlLjeqxA&amp;feature=related</a>). </div><div> </div><div>Ο δικός μου Alex πάντως, ή καλύτερα το προσωπικό μου ¨kleines bisschen Horrorschau¨ έρχεται πολύ σύντομα, στις 6 Ιουλίου. </div><div>Από την μια ανυπομονώ να τον γνωρίσω, από την άλλη φοβάμαι το πόσο αυτή η γνωριμία θα αλλάξει τη ζωή μου. Ο Τυρολέζος, ως πιο ρεαλιστής, επιμένει πως η ζωή μας έχει ήδη αλλάξει απλά δεν το έχουμε συνειδητοποίησει. Όπως και να 'χει,κοντός ψαλμός αλληλούια, σε 2 με 3 βδομάδες ο Alex θα είναι εδώ...και τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο!</div><div> </div><div><span style="font-size:78%;"><em>Υ.Γ. 3D Ultrasound στις 34 εβδομάδες. Πολύ σοβαρός έχει βγει, ή ιδέα μου είναι;</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-7706829731571497568?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-7506925793337507582008-03-02T21:40:00.003+01:002008-03-31T13:44:47.839+01:00Συνήθως είναι οι γυναίκες εκείνες που ενθουσιάζονται με τους γάμους, συγκινούνται κλπ...Στην περίπτωση μας ο Τυρολέζος με έχει ξεπεράσει κατά πολύ. Δεν λέει να σταματήσει να χαζεύει τη βέρα στο χέρι του...<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5183884776028846882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/R_DbvQfBOyI/AAAAAAAAAHQ/0AMiTTr6OwQ/s400/779.jpg" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-750692579333750758?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-81295109359209679602008-02-27T11:59:00.003+01:002008-03-31T13:31:42.755+01:003 μέρες μας χωρίζουν από το Σάββατο! Κι ακόμα μου φαίνεται απίστευτο ότι παντρεύομαι...ΟΚ, ο γάμος του Σαββάτου είναι μόνο η αρχή μιας σειράς γάμων (με τον ίδιο άντρα/να εξηγούμαστε), είναι πολιτικός, δεν έχει τη βαβούρα και το σαματά των παραδοσιακών ελληνικών γάμων. Παρόλα αυτά δεν παύει να είναι γάμος...Και μάλιστα γάμος του τύπου "My big, fat....Tyrolean wedding!"<br /><br />Την πρώτη γεύση για το τι μας περιμένει την πήραμε ένα Σάββατο περί τα μέσα Νοεμβρίου όταν ο Τυρολέζος επισκέφτηκε αιφνιδιαστικά τον Vater και τη Mutter (Kinder, Έκπληξη!) για να ζητήσει το χέρι μου.<br /><br /><br />Ο Vater και η Mutter είχαν δει τον Τυρολέζο άλλη μια φορά στη ζωή τους, τον Ιανουάριο του 2007, όταν είχαν έρθει στο Ιννσμπρουκ-οχώρι για την Promotion μου (αποφοίτηση). Η Mutter κάτι είχε ψυλλιαστεί τότε (γάτα η Mutter) και είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να ψαρέψει επιστρατεύοντας κάθε πιθανό επιχείρημα:<br /><br />Μ(utter):Καλό παιδί φαίνεται ο Τυρολέζος....<br />Τ(υρολέζα): Όλοι καλοί είναι...Οι κακοί είναι στη φυλακή!<br /><br />Μ: Εγώ νομίζω ότι του αρέσεις...<br />Τ: Κι εγώ νομίζω ότι έχεις μπερδέψει την κόρη σου με την Σταρ Ελλάς και νομίζεις ότι αρέσει σε όλους!<br /><br />Μ: Μα αν δεν του άρεσες δεν θα ερχόταν να μας πάρει με το αυτοκίνητο να μας πάει για σάιτ-σιινγκ<br />Τ: Είναι περήφανος για το χωριό του και θέλει να το δείχνει!<br /><br />Μ: Μα είναι τόσο εξυπηρετικός...<br />Τ: Έτσι είναι αυτοί εδώ:εξυπηρετικοί, όχι γαϊδούρια σαν τους δικούς μας!<br /><br />Απουσία περαιτέρω πληροφοριών η Mutter αναγκάστηκε απογοητευμένη να αλλάξει θέμα και να επικεντρωθεί σε σάιτ-σιινγκ και σόπινγκ (ας μην ξεχνάμε ότι το Ιννσμπρουκ-οχώρι είναι το χωριό της οικογένειας Σβαρόφσκυ). Κατά καιρούς επανερχόταν με ερωτήσεις του στυλ "είχες νέα από τον Τυρολέζο;" αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.<br /><br />Το συγκεκριμένο Σάββατο του Νοεμβρίου ήμουν Ελλάδα για ένα συνέδριο. Βασικά το συνέδριο ήταν Πέμπτη-Παρασκευή και καταπως συνηθίζω θα παρέμενα Ελλάδα μέχρι και την Κυριάκη. Ο Τυρολέζος είχε κλείσει εισητήριο με άφιξη Σάββατο μεσημέρι και αναχώρηση Κυριακή πρωί πρωί. Κατά τις 12 το Σάββατο έκανα την πρώτη κρούση στον Bruderchen(=αδελφούλη):<br /><br />Τ: Ο Τυρολέζος έρχεται απόψε να με ζητήσει. Πώς λες να το πάρουν ο Vater και η Mutter;<br />Β(ruderchen): Χμμμμμ...(συνομωτικό χαμόγελο)<br />Τ: Λες να τους προετοιμάσουμε λιγάκι;<br />Β: Όχι, άστους...Πλάκα θα'χει. Αλλά πες κάτι στη Großmutter, μη μας μείνει στον τόπο.<br />Τ: Η Großmutter είναι ήδη στο κόλπο...<br />Β: Ααααα, για αυτό έφτιαξε σήμερα παστίτσιο για ένα λόχο αλλά δεν με αφήνει να το πλησιάσω...<br /><br />Κατά τις 4 το απόγευμα, ο Τυρολέζος έστειλε sms ότι είναι στο X96 και πλησιάζει στον Πειραιά. Ο Bruderchen πέταξε στην Mutter ενα αδιάφορο ¨έρχεται ένας φίλος της Τυρολέζας από το εξωτερικό και πάμε να τον φέρουμε. Θα μείνει απόψε σε μας" και εγκατέλειψε την Mutter με τα μπιγκουτί στο κεφάλι σε κατάσταση πανικού, δεδομένου ότι παρόλο που είμαστε ιδιαιτέρως φιλόξενη οικογένεια τέτοιου είδους εκπλήξεις δεν τις συνηθίζουμε-για να είμαι ειλικρινής, κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία της οικογένειας.<br /><br />Μισή ώρα μετά, ο Τυρολέζος έστεκε στην εξώπορτα με ένα πλατύ χαμόγελο και ένα πακέτο Βέλγικα σοκολατάκια στο χέρι (δωροδοκία για τη Mutter). Περιέργως το Μαρτιν-όσκυλο, το οποίο γαβγίζει σαν τρελό όταν έχουμε επισκεψεις, δεν έκανε κιχ αλλά κουνούσε την ουρά του λες και ήξερε τον Τυρολέζο από παλιά. Καλό σημάδι, σκέφτηκα, τουλάχιστον πήραμε τον Μάρτιν με το μέρος μας.<br /><br />Τελικά όσες πρόβες και να κάνεις, πάντα την ώρα της παράστασης αυτοσχεδιάζεις. Έτσι παρά την εντατική προετοιμασία, τις πρόβες για το τι δεν λέμε, τι λέμε, πως το λέμε στον ανυποψίαστο μελλοντικό έλληνα πεθερό ώστε να μην μας μείνει στον τόπο, ο Τυρολέζος προτίμησε την τελευταία στιγμή να κάνει μια κάπως πιο Franc Sinatra approach. Με άλλα λόγια "he did it, his (Tyrolean) way!"<br /><br /><br />Μισό λεπτό αφού τον καθίσαμε στην πιο αναπαυτική πολυθρόνα στο σαλόνι και προφανώς ξεχνώντας ότι το εθιμοτυπικό απαιτεί να προηγείται ένα υποτυπώδες small talk (είχες καλό ταξίδι, με ποια εταιρεία έφτασες, έχεις ξανάρθει στο Griechenland), ακολουθούμενο από το κλασσικό γλυκό του κουταλιού (βύσσινο, από τα χεράκια της Mutter-χρυσοχέρα!) συνοδευόμενο με κρύο νεράκι, και φυσικά τις ρακές και τη πιατέλα με τα τυριά και τα σαλάμια, ο Τυρολέζος με μια κίνηση αιφνιδιασμού άρχισε να τα ξερνάει όλα:<br /><br /><br />"Eίμαι εδώ να σας πω ότι βρήκα δουλειά στο Βέλγιο, μένω με την κόρη σας και αποφασίσαμε να παντρεφτούμε!"<br /><br />Εγώ κόντεψα να πνιγώ, ο Bruderchen με πολύ κόπο έπνιξε τα γέλια, ο Vater κοίταζε μια τη Mutter μια τον Τυρολέζο δεδομένου ότι τα αγγλικά δεν είναι το πιο δυνατό του σημείο (πόσο μάλλον όταν μιλιούνται με βαριά γερμανική προφορά) και δεν ήταν σίγουρος για το αν αυτό που άκουσε ήταν αυτό που κατάλαβε. Η πρώτη που αντέδρασε ήταν η Mutter η οποία ίσα που κατάφερε να ψελλίσει (στα ελληνικά): "Είστε σίγουροι;Κι άμα χωρίσετε;" " Ε, άμα χωρίσουμε θα βρούμε έναν καλό δικηγόρο να μην μας φάει ο αλλόθρησκος την προίκα", της έκοψα τη φόρα εγώ. Σχεδόν ταυτόχρονα ο Vater είχε σηκωθεί και με δάκρυα στα μάτια (Vater ist the Weakest link!) αγκαλιάσει την Τυρολέζο που περίμενε μπερδέμενος μια κουβέντα, ένα σχόλιο, κάτι τελοσπάντων...<br /><br />Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη: Onkel, Tante, Cousins, Großmutter ενημερώθηκαν σε dt και βρέθηκαν όλοι στο καθιστικό, να περιεργάζονται τον Τυρολέζο και να μας βομβαρδίζουν με ερωτήσεις: Θα τον βαφτίσουμε (όχι, μην μπερδεύετε τα μυστήρια, για γάμο μιλάμε, δεν πήγαμε ακόμα στα βαφτίσια), θα κάνετε πολιτικό ή θρησκευτικό γάμο, πού, πότε, ανοιχτό, κλειστό...Άπειρες ερωτήσεις, και η μόνη απάντηση που είχαμε ήταν ότι θέλουμε να παντρευτούμε....<br /><br />Και τώρα, 3 μέρες πριν το γάμο, νιώθω περίεργα: Δεν έχω στρες, δεν έχω δεύτερες σκέψεις, είναι σαν να είμαι οικοδέσποινα σε πάρτυ, αν και συνήθως όταν έκανα πάρτυ είχα πολύ περισσότερο άγχος από όσο έχω τώρα...Το μόνο που ίσως με απασχολεί είναι αν τελικά θα χιονίσει για να έχω τον χιονισμένο γάμο που πάντα ονειρευόμουν...α, και το αν το νυφικό θα είναι τελικά έτοιμο την Παρασκευή το απογεύμα (σημείωση: ο γάμος είναι το Σάββατο)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-8129510935920967960?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-17128619098391949842008-01-19T21:29:00.000+01:002008-01-19T23:07:20.978+01:00Καιρό έχω να περάσω από το blog: Πότε τα τρεχάματα με το γάμο (ο οποίος ακόμα δεν έγινε καθώς η γραφειοκρατεία μας έχει τρελάνει), πότε οι διακοπές...πότε το ΄να, πότε το άλλο, δεν θες πολύ για να χαλαρώσεις.<br /><br />Η αλήθεια είναι πως ήθελα να σχολιάσω τόσα πολλά που τελικά δεν ξεκινούσα γιατί ήξερα ότι αν άρχιζα δεν θα τέλειωνα!<br /><br />Κατά αρχάς, θα θελα να σχολίασω το επεισόδιο με τον 17αχρονο που επιτέθηκε μαζί με έναν φίλο του Τούρκο σε έναν 75αχρονο Γερμανό μέσα στο σταθμό του Μετρό στο Μόναχο, γιατί, λέει, ο 75αχρονος τους είχε κάνει προηγουμένως παρατήρηση! Ήμουν στο ΙΒΚ διακοπές και το άκουσα από τα γερμανικά ΜΜΕ και ντράπηκα. Αυτό μόνο!<br /><br />Μετά διάβασα τα ρεζιλίκια με το Ζαχόπουλο, την γραμματέα του, το DVD, τους καβγάδες των δημοσιογράφων, τις δηλώσεις και εκεί κι αν ντράπηκα! Πότε γίναμε μπουρδέλο και δεν το πήραμε χαμπάρι; Ο καθένας βγαίνει και λέει το κοντό του και το μακρύ του, αλλά κανένας δεν μιλάει ανοιχτά, με ονόματα και στοιχεία: Ξέρω αυτό, ήμουν εκεί, έκανα αυτό. Και δε λέω να το πει σε μας, αλλά να το πει σε έναν ανακριτή. Βέβαια, θα μου πεις, τους εμπιστεύεσαι κι αυτούς με τόσα που ακούσαμε πέρσι με το παραδικαστικό; Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πως με τούτα και με κείνα "ούτε τον κώλο σου τον ίδιο δεν είναι να εμπιστεύεσαι πια", όπως χαρακτηριστικά μου είπε ένας φίλος.<br /><br />Οι περισσότεροι εστιάζουν, πολύ σωστά, στο αν έγιναν εκβιασμοί και παρανομίες. Εγώ όμως έχω κολλήσει σε ένα άλλο σημείο που δεν έχω ακούσει να το θίγει κανείς: Αυτός ο Ζαχόπουλος σαν γουρουνόψαρο είναι ο άτιμος...είναι και μιας κάποιας ηλικίας...είναι και παντρεμένος...και είχε μια σημαντική θέση, η οποία του επέτρεπε να πληρώνει σε είδος (μονιμοποίησεις;) και να έχει πρόσβαση σε κάθε λογής απελπισμένη. Όλοι μιλάνε για την Τσέκου και κανείς δεν λέει πολλά για αυτόν, μια και είναι στην εντατική. Μπορεί να είναι αμαρτία, αλλά εγώ μπορώ να βρω ίχνος συμπόνοιας για αυτόν.<br /><br />Γιατί αυτός και οι ομοιοί του είναι αυτοί που μας έδιωξαν από την Ελλάδα. Γιατί πολλοί από μας δεν έχουμε βύσματα, μπαμπάδες, θείους, δεν έχουμε χρώμα, ομάδα, φωνή, αλλά δεν ανεχόμαστε και να μας πιάσει τον κώλο ο κάθε γεροξεκούτης για να μπορέσουμε μετά να τον καθίσουμε (τον κώλο) σε μια καρεκλίτσα και να εισπράτουμε στην καλύτερη των περιπτώσεων 1,200 εύρω! Δεν ανεχόμαστε να προσβάλλουν την αξιοπρέπεια και την νοημούνη μας. Αν ήταν να γίνουμε πουτάνες δεν υπήρχε λόγος να πλήρωσουμε ποσό ίσο με την αξία ενός διαμερίσματος, στα πλαίσια της δωρεάν παιδείας που τόσο απλόχερα μας παρέχεται και για την οποία τόσος λόγος γίνεται, και να φάμε 10 χρόνια από τη ζωή μας στα θρανία...Έχω βαρεθεί να ακούω για αξιοκρατεία, πάταξη της διαφθοράς κλπ...Τρίχες! Κανένας δεν μας λεεί πως θα το κάνει γιατί πολύ απλά κανείς δεν ξέρει πως να το κάνει.<br /><br />Φυσικά να εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ: Σε καμία περίπτωση δεν υποννοώ ότι όσοι μένουν στην Ελλάδα κάθονται να τους πιάνουν τον κώλο. Σίγουρα υπάρχουν και ηθικοί άνθρωποι, άνθρωποι που παραμένουν στην σκιά περιμένοντας τους επόμενους ολυμπιακούς αγώνες για να μας θυμίσουν ότι για την Ελλάδα ρε γαμώτο αξίζει να γίνεις εθελοντής...<br /><br />Αυτό που θέλω να πω είναι πως έχει βρωμίσει ο τόπος Ζαχόπουλους...Και όσο υπάρχει ένας Ζαχόπουλος, πάντα θα βρίσκεται τριγύρω και κάποια Τσέκου, η οποία μπορεί να είναι πιο τυχερή ή πιο καπάτσα και να τσιμπήσει την μονιμοποίηση!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-1712861909839194984?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-64798600940858560112007-12-10T21:24:00.000+01:002007-12-10T22:10:43.565+01:00Ω ναι...το αποφασίσαμε...Αλλαγή πίστας!<br /><br />Ο Τυρολέζος έκανε Την Ερώτηση, η Τυρολέζα έδωσε Την Απάντηση και οι γονείς έδωσαν Την Ευχή τους. Ενδιαφέρον στην όλη διαδικασία είχαν οι αντιδράσεις των σογιών:<br /><ul><li>Ελληνικό σόι: Δάκρυα, συγκίνηση, κλάματα με αναφιλητά</li><li>Αυστριακό σόι: Αντίδραση Πεθερού "Toll!", Αντίδραση Πεθεράς "Gute Idee!"</li></ul><p>ΓΜΤ, σαν την Voula Portokalos του "Big, Fat, Greek wedding" αισθάνομαι...</p><p>Σας προσκαλούμε λοιπόν στο γάμο μας που θα γίνει στο ΔημαρχείοΊννσμπρουκ, ευρύτερα γνωστό ως Goldenes Dachl, κάποια στιγμή στις αρχές Ιανουαρίου (η ακριβής ημερομηνία εξαρτάται από την τοπική γραφειοκρατεία). </p><p>Blog-o-τασούλα, αν είσαι κάπου κοντά εκείνες τις μέρες, θα χαρούμε πολύ να γίνεις η guest-star!</p><p>Άντε, και στα δικά σας οι λεύτερες... ;o)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-6479860094085856011?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-66572830108270184982007-09-26T21:25:00.000+01:002007-09-26T21:34:57.345+01:00<div align="justify">Την Κυριακή των εκλογών είδα στον ύπνο μου τον παππού μου. Είμασταν, λέει, στο καθιστικό της γιαγιάς όλη η οικογένεια μαζέμενη και βλέπαμε τηλεόραση, συζητώντας (Δεν φωνάζουμε, καλέ! Συζητάμε!) και τρώγοντας πασατέμπους (το πως καταφέρνουμε να φωνάζουμε και ταυτόχρονα να τρώμε πασατέμπο, είναι απορίας άξιο. Multi-tasking, όχι παίζουμε!) Κάποια στιγμή γύρισε ο πάππους σε μένα και μου έβαλε τις φωνές: Εσύ μωρή μη μιλάς. Δεν ψήφισες! </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Ξύπνησα απότομα και άνοιξα την τηλεόραση. Ένας κυριούλης, κάπως αγχωμένος, με πληροφόρησε πως η όλη διαδικασία διεξάγεται ομαλά. Η ποια; Τι έγινε ρε παιδιά; Πόσα επεισόδεια έχω χάσει; </div><div align="justify">Αν σκεφτείτε ότι είμαστε μια οικογένεια άχρωμη, άοσμη και άγευστη ως προς την πολιτική, ότι δεν έχουμε ανταλάξει ούτε χειραψεία με τους τοπικούς παράγοντες, βουλευτές κλπ με εξαίρεση μια φορά που με κάλεσε ο δήμαρχος μαζί με άλλους επιτυχόντες στα ΑΕΙ και ΤΕΙ από τα Λύκεια της πόλης και αφού μας μίλησε μέχρι τελικής πτώσεως (δικής μας, όχι δικής του!) μας έδωσε από έναν "σκονοσυλλέκτη" (=μπιχλιμπιδάκι με μηδενική χρηστική αξία) και μας έστειλε στην ευχή της Παναγίας, αν σκεφτείτε πως δεν είμαστε ετεροδημότες, για να πει κανείς οτι οι εκλογές αποτελούν αφορμή για φάμιλυ ρεγιούνιον (πως το μιλάω το αγγλικό, ε; ), ότι δεν προσβλέπουμε σε διορισμούς, ότι δεν ζητάμε ρουσφέτια (ω ναι...υπάρχουν ακόμα τέτοιοι στο Griechenland. Άλλωστε από ποιον να τα ζητήσουμε; Αφού κανέναν δε ξέρουμε και κανείς δεν μας ξέρει!), δεν δουλεύουμε στα κανάλια, είναι απορίας άξιον το πόσο μεγάλη σημασία έχουν οι εκλογές για την οικογένεια μου.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Θυμάμαι σαν ναταν σήμερα, την πρώτη φορά που πήγα να ψηφίσω: Ο πατέρας μου είχε αρχίσει να μπαινοβγαίνει στο δωμάτιο κάνοντας όσο πιο πολύ θόρυβο μπορούσε από τις 5 (!) το πρωί. Ο παππούς φυλούσε καραούλι πότε θα κατέβω (μεγάλωσα σε εκείνα τα κλασσικά ελληνικά σπίτια που γιαγιά-παππούς μένουν στο ισόγειο, μαμά-μπαμπάς από πάνω, θείος-θεία-ξαδερφάκια πιο πάνω...) πράγμα που έγινε κατά τις 7..."Καλημέρα παππού", "άντε μωρή άσε τις γλύκες και πάενε να ξηφίσεις. Εσένα θα περιμένουνε όλη μέρα; Ο αδερφός σου ο τενεκές ακόμα κοιμάται; " (έτσι ήταν ο παππούς, πάντα με μια γλυκιά κουβέντα στο στόμα). Σε dt βρέθηκα στο εκλογικό κέντρο περιτριγυρισμένη απο γιαγιούλες οι οποίες βιάζονταν να ψηφίσουν γιατί η καντηλανάφτισσα δεν μπορεί να τους κρατάει το στασίδι για πάντα. </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Στις επόμενες εκλογές ήμουν ήδη φοιτήτρια, ζούσα πολλαααααά χιλιόμετρα μακριά, και είχα αποφασίσει να μην κατηφορίσω προς την Βου Πειραώς μια και την επομένη των εκλογών έδινα μάθημα (ναι, ήμουν φυτό το παραδέχομαι! ευχαρηστηθήκατε τώρα; ) Μόλις το ανακοινωσα έγινε πανικός: Ο μπαμπάς έκανε υπέρταση, η μαμά σπαστική κολίτιδα, ο αδελφός άλλαξε πλευρό (ευτυχισμένος άνθρωπος ο αδερφός, δεν χάνει τον ύπνο του για τίποτα) και ο παππούς οριόταν "ο πατέρας σου ο φασίστας σου είπε να μην έρθεις; " (σημείωση 1:κάτι μου λέει πως ο παππούς δεν του συγχώρεσε του μπαμπά το ότι η μαμά άφησε τις σπουδές της στη μέση για να παντρεφτεί. Σημείωση 2: Ο παππούς και ο μπαμπάς, από όσο λέγανε τουλάχιστον, ψήφιζαν το ίδιο κόμα. Το πως ο ένας ήταν δημοκράτης ενώ ο άλλος είναι φασίστας είναι ακόμα και σήμερα αντικείμενο μελέτης) Τη λύση την έδωσε η γιαγιά "Παιδάκι μου, ένα γράμμα ήρθε και λέει πως είσαι φορεφτική. Κοίτα να ρθεις μην έχουμε τίποτα μπλεξίματα με την αστυνομία"(η γιαγιά όπως πάντα μπροστά από την εποχή της...ούτε γλάστρες, ούτε ζαρτινιέρες είχαμε τότε) Τι να κάνω κι εγώ, που εκτός από φυτό είμαι και νομοταγής; Τα μάζεψα και ήρθα. </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Σύμφωνα με το χαρτί έπρεπε να παρουσιαστώ μια ώρα πριν την ανατολή του ήλιου στο εκλογικό μου τμήμα. Ο παππούς προσφέρθηκε να με ξυπνήσει, ο μπαμπάς να με πάει και ο θείος να μου πει ιστορίες από την φορά που τον είχαν καλέσει εκείνον "φορεφτική". Η μαμά, γιαγιά και θεία ήταν απασχολημένες με την Τατιάνα Δράκου οπότε δεν συμμετείχαν ενεργά στην προετοιμασία αλλά με στήριξαν με κάτι μπισκότα, σπανακόπιτα και τυροπιτάκια (χρυσοχέρες!) γιατί "θα σας τρελάνουν στην πείνα κακομοίρα!" </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Έφτασα στο εκλογικό τμήμα σχετικά νωρίς, αν κρίνω από το γεγονός ότι ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησα ήταν ακόμα με τα σώβρακα (μπλε μποξεράκι με λευκές ρίγες), αγουροξυπνημένος και αξούριστος, ενώ οι υπόλοιποι πραίτορες, ε συγγνώμη, αστυφύλακες, ακόμα ροχάλιζαν. Καθώς περνούσε η ώρα οι συναδέλφισσες της φορεφτικής άρχισαν να εμφανίζονται μία μία και μου έκανε εντύπωση το ότι όλες μα όλες είχαν παιδί, άντρα, μάνα εγχειρησμένη (χειρούργος έπρεπε να γίνω, όχι ανοσολόγα και αηδίες), η μια δε εκτός από τους εγχειρισμένους είχε και μια κόρη που αρραβωνιαζόταν την ημέρα των εκλογών. Ο εκλογικός αντιπρόσωπος, που από ότι τον έκοψα στην αρχή αλλά και από ότι αποδείχτηκε στη συνέχεια, ήταν ένα αρνί, προσπάθησε να επιβάλλει την τάξη αλλά σύντομα κατάλαβε ότι αν δεν αφήσει τις εγχειρησμένες να φύγουν θα κατέληγε εκείνος εγχειρησμένος στο ΚΑΤ! Έτσι μείναμε όσοι δεν φωνάξαμε να κάνουμε τη δουλειά για όλους. </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Παρά το τρελό χώσιμο, γιατί περί χωσίματος πρόκειται, το διασκέδασα πολύ εκείνη τη μέρα. Μια γιαγιά που τα χε σχεδόν χαμένα επέμενε να βάλει έναν ταχυδρομικό φάκελο στην κάλπη, μια άλλη επέμενε πως δεν της δώσαμε όλα τα ψηφοδέλτια, μια τρίτη σχεδόν κόντεψε να μας δείρει επείδη της είπαμε πως δεν ψηφίζει σε μας μια και εμείς ειχαμε ονόματα απο ΚΩΝ εως το τέλος του Κάππα ενώ εκείνη ήταν στο Πι (τελικά έδειρε τον αστυφύλακα που την έστειλε σε μας), ενώ μια άλλη μας είπε ευγενικά πως θέλει μόνο το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας γιατί έχει ήδη αποφασίσει τι θα ψηφίσει και δεν θέλει να μας βάλλει σε κόπο να της δίνουμε όλα τα άλλα ψηφοδέλτια! Οι εκλογικοί αντιπρόσωποι μας έφεραν πίτσες αλλά οι ψηφοφόροι μας τις έβγαλαν από την μύτη όταν σταματήσαμε για μισή ώρα για να φάμε και όλοι άρχισαν να φωνάζουν πως δεν κάνουμε τη "δουλειά" μας (για την όποια φυσικά ΔΕΝ πληρωνόμασταν) και η βραδιά έκλεισε με έναν γλυκύτατο πιτσιρικά αστυφύλακα του Ηθών να επιμένει να πάει σπίτι με τον περιπολικό μετά την καταμέτρηση (εννοείται πως αρνήθηκα...Για ποια με περάσετε; Για καμιά που μπαίνει έτσι εύκολα στα ξένα περιπολικά; )</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Η πιο γλυκιά ανάμνηση όμως από τις εκλογές ήταν όταν ξεκινούσε η καταμέτρηση. Θυμάμαι εκλογές όταν ήμουν πιτσιρίκι, οταν δεν είχαμε ακόμα exit poll, περιμέναμε να μας πάρει τηλέφωνο η συμπεθέρα από το νησί (άνθρωπος-κλειδί η συμπεθέρα: είχε το μόνο τηλέφωνο στο νησί) και μας ανακοίνωνε τα αποτελέσματα όχι μόνο από το νησί μας αλλά και από τα γειτονικά. Για εμάς αυτό ήταν το exit poll! Πάνω Παναγία, Κάτω Παναγιά, Πέρα Παναγιά, Δώθε Παναγιά...ρε σεις, ποιος ψήφισε Χριστιανική Δημοκρατία; Ο δικαστικός αντιπρόσωπος; Ο θείος Αγγελής; Ακόμα ψάχνουμε και σας διαβεβαιώνω πως αυτό το μεμονωμένο περιστατικό μας έχει πλέον καταγραφεί δίπλα στα καυτά ερωτήματα: Ποιος σκότωσε τον Κέννεντυ; Αυτοκτόνησε η Μονρόε; Ζει ακόμα ο Έλβις; (τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα ρε μπας και κατηγορούμε τον θείο Αγγελή άδικα όλα αυτά τα χρόνια; Λες όντως να ήταν ο Έλβις;) Στην συνέχεια ακολουθούσαν λεπτομερείς αναλύσεις: Ποιος πήγε στο νησί να ψηφίσει, ποιος δεν πήγε, ναι γιατί πήρε ο τάδε τόσους ψήφους, όλο του το σόι είχε κατέβει κλπ Οι Αρακλειανοί (διπλανό νησί) τι έβγαλαν; Οι Κουφωνησώτες; Καυτές εξελίξεις, βαρύγδουπα συμπεράσματα... </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Στις τελευταίες εκλογές πήρα το αεροπλάνο και ήρθα οικειοθελώς από το Τύρολο...Καμάρι ο παππούς όταν με είδε φάντη μπαστούνι μπροστά του να του δηλώνω πως ήρθα μόνο και μόνο για να ψηφίσω. Πια δεν υπήρχαν τα τμήματα ανδρών-γυναικών και έτσι πήγα στο εκλογικό παρέα με το μπαμπά μου, ο οποίος άλλο που δεν ήθελε να συνοδεύεται από την "κούκλα του"!(τι με τη μάνα σου τη γριά θέλεις να πάω; ) Φυσικά και το βράδυ μαζεφτήκαμε όλοι στο Katina's Club (το καθιστικό της γιαγιάς καλέ,γιατί μου μπερδεφτήκατε;) για να αναλύσουμε τα αποτελέσματα. Ο Νικολακόπουλος όμως ήταν σαφώς γρηγορότερος από τη συμπεθέρα, οι δημοσιογράφοι ασχολιόντουσαν πιο πολύ με ανάλύσεις και συζητήσεις με τους καλεσμένους και πολύ λιγότερο διάβαζαν τις κάρτες με τα αναλυτικά αποτελέσματα: Νομός Κυκλάδων, Κοινότητα Σχοινούσας, έλαβαν..νέα δημοκρατία 10 ψήφους, Πασόκ 8 ψήφους, Λαός (και Κολωνάκι)2 ψήφους, ΚουΚουΕΜουΛου 1 ψήφος, ΚουΚουΕΛουΜου 1 ψήφος, 3 Λευκά, 5 άκυρα...Νομός Κυκλάδων, Κοινότητα Ηράκλειας, έλαβαν....Βαρεθήκαμε και πήγαμε για ύπνο μόλις τέλειωσε ο πασατέμπος (βασικά δεν τέλειωσε αλλά η γιαγιά αρνήθηκε να ξαναγεμίσει τα μπωλάκια γιατί ο θείος τους είχε τσακίσει και δεν κάνει γιατί πρέπει να κάνει δίαιτα. Φυσικά μπροστά σε αυτήν την κατάφωρη παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας αποχωρήσαμε οικογενειακώς!) </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Οι φετινές εκλογές ήταν διαφορετικές. Ο παππούς δεν είναι πια κοντά μας, οι γονείς μαζί με τη γιαγιά και τον Μαρτινάκο (γουφ!) αποφάσισαν να παραμείνουν στο νησί. Ο θείος και η θεία είναι τόσο απογοητευμένοι από το πόσο άδικο είναι το ελληνικό κράτος με τους πολίτες του (ειδικά με τους απόλυτα νομοταγείς πολίτες) που δεν τόλμησα καν να τους ρωτήσω αν πήγαν να ψηφίσουν. Εγώ ήμουν εντελώς πηγμένη/πνιγμένη στη δουλειά, απογοητευμένη από την εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό και τους απανταχού ελληναράδες, και ελαφρώς τσαντισμένη γιατί οι εκλογές στοιχίζουν λεφτά (ναι έχω επηρεαστεί από την εταιρεία στη οποία δουλεύω, το παραδέχομαι) και όταν λέει το Σύνταγμα ότι εκλογές έχουμε κάθε 4 χρόνια εννοεί κάθε 4 χρόνια, όχι 3, ούτε 3,5 ούτε 5 και σε τελική ανάλυση δεν με νοιάζει ποιος θα κυβερνήσει αρκεί να κάνει τη δουλειά του όπως πρέπει και από όσο άκουσα στην τηλεόραση και στο ντιμπέιτ και από όσα διάβασα στις εφημερίδες όλοι έταξαν λαγούς με πετραχήλια αλλά κανένας δεν μας είπε πώς θα πραγματοποιήσει τα όσα υπόσχεται. </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Το όνειρο πάντως την παραμονή των εκλογών με τάραξε. Κι έτσι έβαλα ΕΡΤ Satellite, γέμισα τα μπωλάκια πασατέμπους (και μπυρίτσα=δόλωμα για να ακινητοποιήσω τον Τυρολέζο), κάθησα τον Τυρολέζο στον καναπέ και προσπάθησα να του εξηγήσω πού είναι ο νομός Ροδόπης και γιατί ψηφίζει έτσι ο νομός Κυκλάδων! Μεγάλη ανταπόκριση δεν βρήκα, αλλά το imput του εντελώς αθώου ως προς την ελληνική πολιτική ζωή Τυρολέζου είχαν μεγάλο ενδιαφέρον: Ο Καρατζαφέρης μοιάζει με Ρώσο μαφιόζο, ο Αλαβάνος είναι πολύ θυμωμενος, ο Καραμανλής φαίνεται macho (Waaaaaaaas????), ο Παπανδρέου δεν μοιάζει με Έλληνα (Echt Wahr?), η κοντούλα και χοντρούλα κυριούλα ειναι Κομμουνίστρια, ε; Η Λιάνα του θύμισε εμένα όταν παίρνω ανάποδες...ooops! </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου. Αυτή είναι η τελευταία φορά που δεν ψήφισα! Και ο παππούς έχει δίκιο: Κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους για να μπορώ να πηγαίνω εγώ να ψηφίζω ελεύθερα...Κι ακόμα κι αν δεν γουστάρω καθόλου τα όσα είδα και άκουσα, τουλάχιστον έχω το δικαίωμα να το δηλώσω μέσω της ψήφου μου! Και θα πρέπει τώρα να περιμένω άλλα 4 χρόνια; Φτουουουου γκαντεμιά....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-6657283010827018498?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-10892674098427348222007-09-19T20:51:00.000+01:002007-09-19T21:03:16.785+01:00Το γράμμα αυτό δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία πριν μερικές μέρες. Ο συγγραφέας του είναι ένας πολύ ξεχωριστός άνθρωπος, καλός φίλος και ο μόνος blogger που γνωρίζω προσωπικά. Αν έχετε λίγο χρόνο αξίζει τον κόπο να περάσετε από το blog του (<a href="http://barcabios.blogspot.com/">http://barcabios.blogspot.com/</a>)και να του πείτε μια καλησπέρα....<br /><br />«Η στάχτη και ο καπνός θα επιβαρύνουν το άσθμα μου. Εχω πια κλείσει την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Τι άλλο μένει να ακούσω και να δω; Προτιμώ να χαζεύω τις φωτογραφίες από παλιές καλοκαιρινές διακοπές και να ακούω ξεχασμένα τραγούδια του Λοΐζου και του Θεοδωράκη, να κρατώ μαζί μου αυτήν την Ελλάδα που κάποτε υπήρξε και που δεν θα ξανάρθει ποτέ.Τα τελευταία δυο χρόνια ζω στο εξωτερικό. Οχι πολύ μακριά, στη μεσογειακή Ισπανία, που ώς πρόσφατα πίστευα ότι αγαπώ τόσο γιατί το κλίμα της μοιάζει με της Ελλάδας και γιατί οι άνθρωποί της μοιάζουν στους Ελληνες. Και ίσως να είναι έτσι. Γιατί και στην Ισπανία κάνει ζέστη το καλοκαίρι και στη Βαρκελώνη, όπου ζω, φυσούν ξαφνικά βοριάδες, τραμουντάνες τόσο διάσημες που έχει γράψει γι' αυτές ώς και ο Μάρκες. Και εκεί έχουν πυρκαγιές. Στο τέλος Ιουλίου κάηκαν στα Κανάρια χιλιάδες εκτάρια δάσους, από εμπρηστή που ομολόγησε και ήταν απολυμένος δασοφύλακας. Φαίνεται πως στις σημερινές "κοινωνίες" μας το προσωπικό συμφέρον μπαίνει όχι μόνο πάνω από το συλλογικό μας καθήκον απέναντι στο περιβάλλον αλλά και από τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.Ομως δεν είναι μόνο αυτοί. Δεν είναι μόνο μια δράκα κακοποιών δίχως αναστολές και με μια ανυπέρβλητη κακία. Γιατί την ίδια στιγμή που αυτοί συνεχίζουν ανενόχλητα να καταστρέφουν τη χώρα, ένα ολόκληρο έθνος αναλώνεται στην αναζήτηση υπεύθυνων, διατεθειμένο να κοιτάξει οπουδήποτε αλλού εκτός από τον ίδιο τον εαυτό του. Και επειδή δεν είμαι άξιος να μιλώ για λογαριασμό όλων, το λέω ευθαρσώς ότι για τις φωτιές φταίω πρώτα από όλους εγώ!Εγώ που δεν ανήκω σε κανένα σώμα εθελοντών πυροσβεστών, εγώ που θα προτιμούσα να πίνω καφέ αντί να περιπολώ στου Παπάγου, εγώ που χαζεύω ακόμα και τώρα τις φωτιές από την τηλεόραση και γράφω επιστολές διαμαρτυρίας αντί να είμαι στον Υμηττό, δήθεν φοβούμενος μια κρίση άσθματος. Φταίω εγώ ως μέρος αναπόσπαστο αυτού του κράτους που δεν υπάρχει, ως μέλος αυτού του σώματος πολιτών που έχει μόνο ευθύνες προς ανάθεση και υποχρέωση μόνο να γκρινιάζει, ως πολίτης αυτής της χώρας της οποίας οι διαχρονικές αξίες είναι το βόλεμα, η απόκτηση επιρροής, η προσωπική επιτυχία εις βάρος των άλλων, αυτού του έθνους που τα ιδεώδη του καλλιεργούνται από ένα σύστημα διαβίωσης που θεοποιεί την ιδιώτευση και απαξιώνει τη συνεργασία και την αλληλεγγύη.Και πιο πολύ από όλα φταίω εγώ, ο οικονομικός μετανάστης, που προτίμησα να αφήσω αυτή τη χώρα στο έλεος ανθρώπων σαν την αφεντιά μου, δειλούς και άβουλους, αντί να μείνω εδώ και να πολεμήσω αλλάζοντας πρώτα από όλα εμένα και μετά την ίδια την πατρίδα μου, αυτόν τον τόπο τον ευλογημένο από τους θεούς μα καταραμένο από τους ανθρώπους».<br /><br />Χριστόφορος Νικολάου<br />Βαρκελώνη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-1089267409842734822?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-90509879695068277002007-08-25T13:35:00.000+01:002007-08-25T14:18:11.703+01:00<em>(Το post αυτό ανέβηκε αρχικά ως σχόλιο στο post του Νίκου Δήμου „καημένη Ελλάδα“ , αλλά τελικά αποφάσισα να το τροποποιήσω και να το ανεβάσω και στο δικό μου blog)</em><br /><em></em><br />Διάβασα και ξαναδιάβασα τα σχόλια στο post του Νίκου Δήμου „καημένη Ελλάδα“ (<a href="http://doncat.blogspot.com/">http://doncat.blogspot.com/</a>). Καλά τα λέμε,τα όσα λέμε...αλλά σχεδόν κανένας δεν προτείνει λύση! Όλοι λυπόμαστε για αυτό που συμβαίνει στη χωρα μας, όλοι αγανακτούμε, κανείς μας δεν πετάει σκουπίδια στο δάσος, όλοι καθαρίζουμε τις αυλές μας, όλοι έχουμε έναν φίλο, ξάδελφο, κουμπάρο πυροσβέστη που είναι καλό και φιλότιμο παιδί, κλπ...Καλά όλα αυτά, αλλα δυστυχώς χρειαζόμαστε λύσεις…και τις χρειαζόμαστε άμεσα.<br /><br />Είμαι φανατικά ΚΑΤA του να μαζευτούν 100 νοματαίοι στο Σύνταγμα με ντουντούκες και πανώ και να αρχίζουν να φωνάζουν συνθήματα! Άσε που κλείνουν και οι δρόμοι, προκαλείται αναστάτωση, απασχολούνται και αστυνομικές δυνάμεις, νοσοκομειακά (όλο και κάποιος θα λιποθυμήσει από τη ζέστη και την ένταση...)απαπαπαπαπά, πιο πολύς ο σαματάς και αποτέλεσμα μηδέν… Είμαι επίσης ΚΑΤΑ του να ανεβάσουμε όλοι μαζί post a-la Αμαλία. Όση θετική ενέργεια και να μαζέψουμε, το πρόβλημα δε λύνεται „ενεργειακά“…<br /><br />Κάνω λοιπόν τις εξής αφελέστατες σκέψεις και τις μοιράζομαι μαζί σας:<br />Ποσο δύσκολο θα ήταν, όσοι από εμάς ζουν σε περιοχές που κινδυνεύουν να φωνάξουν το γείτονα στο σπίτι τους, να πουν και στον κουμπάρο του γείτονα να έρθει κι αυτός, και σε οποιον άλλο θέλει να έλθει, να πουν και στη γυναίκα τους να φτιάξει ένα μεζεδάκι (δόλωμα!) και να προσπαθήσουν να εντοπίσουν μαζί ποιές θα μπορούσαν να είναι οι πιθανές εστίες στη γειτονιά τους? Ας το πούμε το σχέδιο „προσέγγιση a-la Tuperware“ (οι νοικοκυρές τις παρέας ξέρουν τι εννοώ!).<br />Αν έχουμε κανένα γρουσούζη γείτονα που την έχει δει αρχηγός (είδος ενδημικό του Ελλαδιστάν) ας δείξουμε κατανόηση και ας επαναλάβουμε τη θρυλική ατάκα του Γιώργου Κωνσταντίνου στο "Καλώς ήρθες δολλάριο", όταν μιλούσε για τον αδερφό του τον Τεως Νομάρχη "Τον δουλεύω για να δουλεύει"...if u know what I mean...<br />Τόση πληροφορία υπάρχει στο internet, ας αναλάβει ο συνταξιούχος τις γειτονιάς με τη βοήθεια του high-tec εγγονού (θα κάνουν και family bonding) να βρούν πληροφορίες τόσο για πρόληψη όσο και για το τι το κάνουμε στην περίπτωση που όντως έχουν πάρει „φωτιά τα μπατζάκια“ μας (μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, δεν μπαίνουμε, που είναι καλύτερο να πάμε κλπ).<br />Αν η τοπική πυροσβεστική είναι busy, ή δεν πολυεμπιστευόμαστε τις γνώσεις τους, ή δεν έχουν όρεξη ή/και χρόνο να μας ενημερώσουν, ας βρούμε έναν αρχιπυροσβέστη από ένα άσχετο μέρος (πχ Tirol, έχουν ένα καταπληκτικό σύστημα εκεί με τους πυροσβέστες, όλοι σε εθελοντική βάση, το να είσαι πυροσβέστης ειδικά στα χωρια είναι must! Δεν κοινωνικοποιείσαι αλλιώς…), ας του τηλεφωνήσει ο γερμανομαθής τις παρέας , και ας ζητήσει πληροφορίες. Στην ανάγκη ένα εισιτήριο hin-und-zurueck Μόναχο-Αθήνα κοστίζει γύρω στα 100 Euro, ας βάλει όλη η γειτονιά από 5 Euro, ας διαλέξουμε και ένα σπίτι να τον κοιμίσουμε και να τον ταΐσουμε και ας τον κουβαλήσουμε τον χριστιανό στο Griechenland να μας τα πει από κοντά.<br />Ας κάνουμε και ένα σχέδιο του στιλ: Τι υλικά χρειαζόμαστε (πυροσβεστήρες, μάσκες κλπ), τι έχουμε ήδη από το Δήμο/κοινότητα (αν και καλό είναι νανα μην πολυεμπιστευόμαστε τους άλλους αλλά μόνο τον εαυτό μας)…Ας βρούμε και αν υπάρχουν ειδικές μπογιές που εμποδίζουν το σπίτι να πάρει φωτιά (μπορεί να λέω και βλακείες, αλλά μπορεί να υπάρχει κάτι, αν δεν ψάξουμε, δεν θα μάθουμε), ας εντοπίσουμε πισίνες, πηγάδια, στέρνες κλπ…Ας ζητήσουμε και από το γιατρό τις γειτονιάς (έχει βρωμίσει ο τόπος από γιατρούς, μη μου πείτε πως δεν έχετε έναν πρόχειρο στη γειτονειά σας), να μας πει 5 πράγματα για το τι πρέπει να κάνουμε σε κατάσταση ανάγκης (τι, μονο τα ξημερώματα θα τον θυμάστε γιατί την Μαιρούλα την έχει πιάσει πάλι κόψιμο και έχει ανεβάσει και δέκατα?), να μας τα δείξει, να μας γράψει και μια λίστα μην τυχόν και τα ξεχάσουμε μέσα στον πανικό μας. Ας κάνουμε ένα σχέδιο για το ποιος πάει πού και με ποιόν σε ώρα ανάγκης...να βρούμε εναλλακτικές διαδρομές...να είμαστε έτοιμοι, όσο γίνεται...Τουλάχιστον να μην χάσουμε κάποιον από πανικό ή άγνοια...Αμαρτία είναι!<br /><br />Εμείς ως μπλόγκερς, τι μπορούμε να κάνουμε? Είμαστε εξοικειωμένοι με το internet. Μπορούμε να ψάξουμε για πληροφορίες (τι κάνω, τι δεν κάνω πριν καούμε, όταν αρχίσουμε να καιγόμαστε κλπ), να φτιάξουμε μια ωραία λίστα με DO and DONTs , να ρωτήσουμε τον πυροσβέστη φίλο (να που τελικά είναι χρήσιμος) να διορθώσει τη λίστα μας, να επικοινωνήσουμε με τους πυροσβέστες στην Αμερική, στη Γερμανία, στη Ζιμπάμπουε (όπου βρίσκεται ο καθένας μας) να μας δώσουν κι αυτοί μια δεύτερη, τρίτη, δέκατη τρίτη γνώμη και όχι μόνο να ανεβάσουμε ένα post αλλά να το τυπώσουμε να το δώσουμε στη θεία μας την Κατίνα που είναι στο εξοχικό στο Ζούμπερι και δε λέει να κουνηθεί από εκεί (εδώ ο κόσμος καίγεται και η θεία Κατίνα...)<br /><br />Ας είμαστε ρεαλιστές: Τι να κάνει ο έρημος ο Μαυρογιαλούρος, τώρα που είναι και προεκλογική περίοδος? Όλος ο σχεδιασμός που δεν έγινε όλους τους προηγούμενους χειμώνες, όλα τα μέρα που δεν πάρθηκαν, λέτε να τα πάρει τώρα? Και ακόμα κι αν το κάνει, θέλει πολύ χρόνο μέχρι να μπούν σε ισχύ και να δούμε αποτέλεσμα. Αντί να αναλωνόμαστε ρωτώντας και ξαναρωτώντας τον εαυτό μας πόσο άχρηστοι είναι, και ποσο MLKες είμαστε κι εμείς που τους ψηφίζουμε, ας κάνουμε κάτι ΕΜΕΙΣ… Γιατί αν περιμένουμε από αυτούς….Ζήτω που καήκαμε!<br /><br />Δείτε ένα απόσπασμα από τα "τυρολέζικα νέα":<br /><br /><a href="http://www.tirol.com/chronik/innsbruck/66780/index.do">http://www.tirol.com/chronik/innsbruck/66780/index.do</a><br /><br />Ήθελα να το ανεβάσω εδώ και καιρό, αλλά δεν είχα χρόνο...ο Matthias, ο Mario και ο Simon, 3 πιτσιρικάδες εθελοντές πυροσβέστες από το Telfs, ένα χωριό στη μέση του πουθενά-μην το πείτε στον Τυρολέζο ότι το είπα έτσι, είναι το χωριό του ;o) ,ήρθαν στην Ελλάδα να μας βοηθήσουν να σβήσουμε τις φωτιές του Ιουλίου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-9050987969506827700?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-20580575646747565432007-08-15T16:35:00.000+01:002007-08-15T17:42:57.117+01:00S. hat mir das Buch "The Art of Being Belgian" zum Geburtstag geschenkt. Bis zu diesem Zeitpunkt hatte ich keine Ahnung dass es eine Kunst ist ein Belgier zu sein. Tatschächlich habe ich 2 Probleme mit dieser Idee:<br />Erstens, Kunst ist nicht einer von meinen Schwerpunkten. Während Kunst in der Schule unterrinchtet wurde, habe ich immer geschlafen! Und das ist nicht alles. Almodomars, Kubricks usw Filme sind mein schlimmster Alptraum! Den einzigen Maler den ich kenne, heisst "El Greco" (für Grunde die alle verstehen können!)...<br />Zweitens, in der Vergangenheit habe ich viele Probleme mit der Kunst eine Tirolerin zu sein gehabt. Es hat fast 5 Jahre gedauert, bis aus mir eine richtige Tiroleza (=Tirolerin) wurde...Und es gibt immer noch ein paar Leute die es nicht glauben...Na ja....<br /><br />Auf jeden Fall, auf Seite 33 des Buchs findet man die "Top 10 Reasons for being a Belgian":<br />1. You get to speak 3 languages, but none of them intelligibly...<br />Man kann theoretisch 3 Sprachen sprechen, d.h. Französisch, Flemmisch und Deutsch, aber es gibt einen "kleinen" Kampf zwischen den Französisch-sprechenden und den Flemmisch-sprechenden. Deutsch spricht nur die Electrabel (Belgische Strom Versorger...aber die spricht auch Griechisch...also zählt es nicht). Wenn man einen Belgier in Brussels fragt ob er Flemmisch spricht, bekommt man ziemlich sicher die Antwort "NO" und man kann in seinem Gesicht sehen "warum sollte ich?". Ich bin sicher dass man die gleiche Antwort bekommt wenn er einen Flemmisch-Belgier (darf man so sagen?) fragt (das habe ich aber noch nicht probiert. Die Flemmisch-Belgier sprechen sehr gut Englisch und wir können auch ein bisschen Small-talk auf Flemmisch-Deutsch machen)<br /><br />2. If other countries want to fight a war, they will do it in your own country (=Belgien, ist "your own country")<br />Das finde ich aber sehr gut. Das ist eine gute Chance für die Belgier (Wallons und Flemmisch) sich als eine Nation zu fülhen. Und nun mal ernst haft: Wann war das letzte Mal, dass die Belgier einen richtige Kampf hatten? 2. Weltkrieg? Das zählt nicht, weil ganz Europa einen Krieg hatte.<br /><br />3. You can brew drinks out of fruit, and still call it a beer.<br />Aber Leute, ihr musst einfach zugeben dass das beste Bier ein Weizenbier ist! Das Münchener Oktober Fest beweist das. Auserdem, wir (=die Griechen) und unsere geliebte Nachbarn (=Türken) brauen auch Getränke aus Früchten, wir nennen sie aber "Raki", "tsipouro", "Tsikoudia", die Italiener machen den "Grappa", die Österreicher den "Schapps"...Ich finde es eine gute Idee wenn die Belgier dieser wundershöne Kirschen (die schmecken genial)benutzen um ein Kirshlikör und nicht ein Kirschbier zu machen.<br /><br />4. You are either .<br />a. like the Dutch, just less efficient<br />b. like the French, just less romantic<br />c. Like the Germans<br />Nein, nein, und noch einmal nein...Niemand kann wie die Deutschen sein und das kann man interpretieren wie man will...<br /><br />5. Decent fries. real Mayonnaise, great chocolate, best beer. Need we say more?<br />Natürlich müsst ihr mehr dazu sagen. Die Pommes Frittes sind normal, nix besonderes. Der einzige Unterschied ist das die zweimal in zwei unterschiedlichen Temperaturen frittiert sind. Warrum macht man sowas eingentlich? Ich habe schon meine Theorie aber ich war gemein genug in diesem Post. Über mayonnaise will ich nur ein Wort sagen: Cholesterol! Die Schokolade ist aber echt gut, oder echt echt gut, oder extra super echt gut...Und ich muss erklären dass ich nicht einer großer Schoko-fan bin. Die Belgische Schokolade ist aber wirklich yummy...Schweizer Freunde, es tut mir wirklich Leid aber die Belgier "rocken" einfach!<br /><br /><div align="right">To be continued....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-2058057564674756543?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-74827692917341033532007-07-21T20:08:00.000+01:002007-07-21T20:59:13.968+01:00<p>...και έχω βαρεθεί να βλέπω "Friends" και να τρώω φυστίκια. Ούτε ο Super-Γκούφυ να ήμουν!<br /></p><p>Επείδη όμως δεν είμαι σε καμία περίπτωση από εκείνες τις Τυρολέζες που τις παίρνει εύκολα από κάτω, ζητώ τη βοήθεια σας: Τι θα κάνατε αν ήσασταν στη θέση μου; Προτάσεις/Ιδέες to get a life...</p><p>Σας προλαβαίνω: Γράφτηκα σε γυμναστήριο, προσπάθησα να πιάσω κουβέντα στον ψιλικατζή της γειτονιάς μου (τα γαλλικά, όμως, όπως και το πιάνο άλλωστε, δεν είναι τα πιο δυνατά μου σημεία), έχω κάνει άπειρες βόλτες στο τετράγωνο παρέα με τη γάτα του γείτονα (σκέτη ψυχοπάθεια αυτό το γατί...μου την έχει στημένη και με πάει βόλτα κάθε βράδυ...Ας του πει κάποιος πως είμαι Dog person!)... Επίσης να ξεκαθαρίσω ότι ναι, είμαι απελπισμένη, αλλά όχι τόσο ώστε να βγω με κόσμο από το γραφείο (έχω την αίσθηση πως το κουτσομπολιό πάει σύννεφο), να πάρω τηλέφωνο τον Μωχάμετ (μαροκινός ταξιτζής, που με πηγαινοφέρνει στο αεροδρόμιο και ξαφνικά αποφάσισε να τον βγάλω να έξω για ποτό!) κλπ...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-7482769291734103353?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-36223409215570444832007-07-12T20:49:00.000+01:002007-07-12T21:15:03.537+01:00Δουλεύω για να ζω, ζω για να δουλεύω...τα´χω πλέον χαμένα. Μου αρέσει να δουλεύω,μου αρέσει η δουλειά μου. Με φοβίζει το ότι τείνει να καταντήσει δουλεία. Τις τελευταίες βδομάδες το νωρίτερο που έχω επιστρέψει στο σπίτι είναι στις 8 (!). Στη μέση του καθιστικού στέκεται μια στοίβα ρούχα που περιμένει, ούτε και ξέρω από πότε, να σιδερωθεί. Έχω ξεχάσει πως είναι να κάνω πράγματα για μένα. Είμαι μόνη στις Βρυξέλλες και φταίω εγώ γιατί δεν έχω ώρα πλέον να βγω, να δω κόσμο, να βρω φίλους. Πλέον η αγαπημένη μου φράση είναι "Δεν έχω χρόνο!" Ακόμα και το να γράψω ένα sms μου φαίνεται βουνό όταν είμαι στο σπίτι, πόσο μάλλον να γράψω ένα post!<br /><div></div><br /><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086405213064692466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/__mYP3226u2Y/RpaKl6RqgvI/AAAAAAAAAHI/1gnhleXdyMk/s400/IMG_2297.jpg" border="0" /></div><br /><p align="center"><span style="color:#999999;"><em>Photo: Innsbruck, Άνοιξη 2007</em></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-3622340921557044483?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-29914315190681670232007-06-29T10:56:00.000+01:002007-07-11T22:05:13.945+01:00Na ja...Endlich hat mich jemand danach gefragt. Ich wurde getagged von Blog-o-Tasoula, die auch unter dem Namen Ardent bekkannt ist. Sie wurde von Chloe getagged, die wurde von Ich-habe-keine-Ahnung-wem getagged usw. Ich wette dass jemand 8 Dinge über jemanden wissen wollte aber er war zu feig zu fragen und deshalb schickt jeder seine 8 Dinge um die ganze Welt, wobei nicht sicher ist dass sie jemanden interessieren.<br /><br />Das ist ja eigentlich ein auf Griechisch gescriebener Blog, aber nur für dieses eine Mal versuche ich auf Deutsch zu schreiben.<br /><br />Die Regeln sind ganz einfach: Man postet 8 zufällige Dinge über sich selbst und tagged 8 andere bloggers die dann auch 8 Dinge über sich selber schreiben. Da aber keiner von diesen 8 unsere Gedanken lesen kann, sollen wir auf deren Blog einen Kommentar schreiben, damit sie wissen um was es geht!<br /><br /><br /><br />Meine sehr geehrte Damen und Herren (und kleine Kinder), 8 Dinge die sie nicht über mich wissen und auch niemals zu fragen wagen würden:<br /><br /><br /><br />8. Ich töte Pflanzen! Nicht weil ich es wollte. Ich habe vielleicht keinen grüne Daumen ...<br /><br />7. Ich brauche mindestens 9 Stunden Schlaf um optimal zu funktionieren.<br /><br />6. Ich singe immer wenn ich mit dem Auto fahre.<br /><br />5. Ich halte mich strikt an Regeln, auch wenn es mir weh tut<br /><br />4. Ich habe keine Chance die Gedanken von französich sprechenden Leute zu durschschaun<br /><br />3. Ich kann eine Staffel der Gilmore Girls in zwei Tagen komplett ansehen (was für ein tv junkie!)<br /><br />2. Alle meine Dinge haben einen Namen: das Auto Fabian, der pc Demian, das Fahrrad Fuchs wsu<br /><br />1. Ich glaube dass alles was man tut, zu einem wieder zurück kommt-manchmal 3-fach...<br /><br /><br /><br />Ich will jetzt einladen: Barcabios (<a href="http://barcabios.blogspot.com/">http://barcabios.blogspot.com/</a>)...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-2991431519068167023?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-30009972178157715652007-06-27T21:49:00.000+01:002007-06-27T22:28:48.251+01:0018/6/2007, Athens: They look like holiday photoes, but trust me, they are not! We stayed at DIVANI Apollon Pallace. Great place, good service. I was so annoyed that I had to prepare some reports and I didn't have the time to "visit" the swimming pool... If you haven't tried the restaurant MYTHOS directly next to the sea, please do it. Classic cuisine, nothing special, but you cannot get closer to the sea...Amazing sunset...Prefer to take your boyfriend/ girlfriend there instead of your researchers...<a href="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/RoLPPoxeK9I/AAAAAAAAAHA/jzsplpIg-Rg/s1600-h/DSCN0287.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080851197177244626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/RoLPPoxeK9I/AAAAAAAAAHA/jzsplpIg-Rg/s400/DSCN0287.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/RoLPEYxeK8I/AAAAAAAAAG4/-Ng9AqaezBI/s1600-h/DSCN0288.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080851003903716290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/RoLPEYxeK8I/AAAAAAAAAG4/-Ng9AqaezBI/s400/DSCN0288.JPG" border="0" /></a></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>19 &20/6/2007, Thessaloniki: O-o-o-morfi Thessaloniki (beautiful Thessaloniki!). I was living there for 5 years so I already knew that it is beautiful. It was the first time in 7 years I have been there! The programme was tough (as always): meetings, writing reports, more meetings, more reports. I stayed in Macedonia Palace Hotel and i have to admit that despite its extremely good reputation I was not impressed: slow service, problems with Internet connection in the room ect. However the dinner for our researchers took place in a fancy restaurant ("Entry Fish") and I have to admit it was one of the best dinners I had recently:Modern cuisine, interest tastes...The only problem was that the place is a bit loud. So I highly recommend you to go their with your friends but not with your researchers. Highlight of the trip: I asked the taxi driver who pick me and my collegue from the airport to change a bit the route of the taxi so as to pass outside of the house I used to live in when I was a student. I could hardlly keep my tears while we were passing by. Maybe my collegue noticed it...he didn't say anything though so I didn't had to lie that something troubled my contact lences! I think that the taxi driver will never forget the business woman that asked him to drive her to her old house before taking her to her meeting and she could harldy stop crying...<br /><br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/RoLOxoxeK7I/AAAAAAAAAGw/YVVhV1ebKXc/s1600-h/DSCN0290.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080850681781169074" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/RoLOxoxeK7I/AAAAAAAAAGw/YVVhV1ebKXc/s400/DSCN0290.JPG" border="0" /></a> </div><div></div><div></div><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-3000997217815771565?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-80687040258041853562007-06-17T19:53:00.000+01:002007-06-17T20:09:38.335+01:00<a href="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/RnWGTcSAXgI/AAAAAAAAAGg/4kZR0LkV5s4/s1600-h/DSCN0215.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077111823497453058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/RnWGTcSAXgI/AAAAAAAAAGg/4kZR0LkV5s4/s400/DSCN0215.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp1.blogger.com/__mYP3226u2Y/RnWGCsSAXfI/AAAAAAAAAGY/Vt82MzsvO_4/s1600-h/DSCN0235.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077111535734644210" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/__mYP3226u2Y/RnWGCsSAXfI/AAAAAAAAAGY/Vt82MzsvO_4/s400/DSCN0235.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><div><a href="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/RnWFXMSAXdI/AAAAAAAAAGI/rPlpURW3zIg/s1600-h/DSCN0263.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077110788410334674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/RnWFXMSAXdI/AAAAAAAAAGI/rPlpURW3zIg/s400/DSCN0263.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp2.blogger.com/__mYP3226u2Y/RnWEd8SAXcI/AAAAAAAAAGA/R56yWYmk9mY/s1600-h/DSCN0283.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077109804862823874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/__mYP3226u2Y/RnWEd8SAXcI/AAAAAAAAAGA/R56yWYmk9mY/s400/DSCN0283.JPG" border="0" /></a><br /><div>Μόλις χθες επέστρεψα από ένα συνέδριο στη Βαρκελώνη. Θα θελα να γράψω πάρα πολλά για αυτή την πόλη. Δυστυχώς όμως πρέπει να ετοιμάσω τα πράγματά μου για το επόμενο ταξίδι...Για όποιον αναρωτιέται: Όχι δεν είμαι αεροσυνοδός αν και τελευταία νιώθω σαν αεροσυνοδός! </div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-8068704025804185356?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-75228172262514790822007-06-09T01:48:00.000+01:002007-06-11T20:47:46.202+01:00<a href="http://bp2.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rm2mi8SAXXI/AAAAAAAAAFY/0fl7AJUdHgk/s1600-h/DSCN0205.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074895474343828850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rm2mi8SAXXI/AAAAAAAAAFY/0fl7AJUdHgk/s400/DSCN0205.JPG" border="0" /></a> <div><div><div><div><div><div><div><div>Την εβδομάδα που μας πέρασε ήμουν στο Λονδίνο για μετεκπαίδευση. Αγγλία έχω πάει αρκετές φορές. Ωστόσο αυτή ήταν η πρώτη μου φορά στο Λονδίνο. Αφού περάσαμε ατέλειωτες ώρες, με τον Τυρολέζο να προσπαθεί να με πείσει ότι ο Οσάμα το Λονδίνο το χτύπησε ήδη και πως έχει κι άλλους στόχους στη ζωή του ο χριστιανός...εεε...με συγχωρείτε, ο Μουσουλμάνος ήθελα να πω, και πως δεν διατρέχω κανένα κίνδυνο στο Μετρό, στο Eurostar κλπ τα μάζεψα και πήγα.<br /></div><div><div><div><div><div><div><br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rm2mIcSAXWI/AAAAAAAAAFQ/wISd_cFIJMo/s1600-h/DSCN0179.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074895019077295458" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rm2mIcSAXWI/AAAAAAAAAFQ/wISd_cFIJMo/s200/DSCN0179.JPG" border="0" /></a>Το ταξίδι με το Eurostar ήταν καταπληκτικό...Ούτε που καταλαβαίνει κανείς ότι περνάει κάτω από τη Μάγχη! Και καλύτερα που δεν κατάλαβα, γιατί μια νευρικότητα την είχα γιατί οκ, ο Οσάμα δεν θα χτυπήσει, το ξεκαθαρίσαμε, αλλά ποιος μου λέει πως δεν θα χτυπήσει κανένας άλλος και θα βρεθώ "20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα" να ψάχνω να βρώ τρόπο να αναδυθώ στην επιφάνεια ως άλλη Αφροδίτη;<br /></div><br /><br /><br /><div>Έφτασα στο Waterloo, σαν να λέμε στο Λονδρέζικο Σταθμό Λαρίσης, την Κυριακή το απόγευμα. Με εντυπωσίασε η πολυκοσμία, με απογοήτευσε η τιμή του Μετρό: 4 pounds???Spinnst du? Με απογοήτευσε επίσης και η σήμανση στο Μετρό. Μου πηρε 2 ώρες μέχρι να βρω ποια γραμμή θα χρησιμοποιήσω αφού δεν ήθελα να πάρω ενα ταξί, την έχω δει Ιντιάνα Τζόουνς τρομάρα μου! Το ξενοδοχείο ήταν 5 λεπτά δρόμο από την Oxford Street, για όσους έχουν Λονδινοπερπατήσει (το ρήμα είναι νέο, κλίνεται κατά το νυχτοπερπατήσει): πολυκοσμία, πολλά μα πάρα πολλά μαγαζιά...απίστευτη ζωντάνια. Μου άρεσε!<br /></div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074894516566121810" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rm2lrMSAXVI/AAAAAAAAAFI/agU1KGgRdSs/s320/DSCN0197.JPG" border="0" /><br /><div>Η Αγγλία είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα χώρα, αλλά εξαιρετικά ανάποδη χώρα! Οδηγάνε σαν τους Κύπριους ( ή σωστότερα οι Κύπριοι οδηγάνε σαν τους Άγγλους, εκεί θα τα χαλάσουμε τώρα;), αλλού κοιτάς από αλλού σου'ρχεται...Και αυτό με προβλημάτισε ιδιαίτερα μια και οι ενδέιξεις Look Left, Look right βοηθάνε μεν, δεν λέω, αλλά απευθύνονται σε νορμάλ άτομα και όχι σε μερικές μερικές που όταν οδηγούν τους λες "Turn left...the other Leeeeeeeeft) Crash, boom, bang! <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074891879456202034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rm2jRsSAXTI/AAAAAAAAAE4/aEtUv-XWe3s/s320/DSCN0203.JPG" border="0" /><br /><br /></div></div><div><div>Αυτό που δεν μου άρεσε ήταν το ξενοδοχείο: Πανάκριβο (καλά αυτό δεν μας απασχολεί και πολύ αφού άλλος πληρώνει) αλλά η σχέση κόστους/παροχής υπηρεσιών ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Προβλήματα με το Internet, απίστευτη φασαρία (οκ, ανακαίνιζαν κάποια δωμάτια αλλά σφυριά και αμόνια από τις 6.00;;;; Έλεος!), υπάλληλοι που δεν ξέρουν τη δουλειά τους (ζήτησα έναν αντάπτορα γιατί οι πρίζες στην Αγγλία είναι διαφορετικές από τις Ευρωπαϊκές και μου απάντησαν με κάθε φυσικότητα να πάω να αγοράσω έναν, δεν είναι πολύ ακριβοί!!!!)</div><br /><div>Μου άρεσε το Course, ο δάσκαλος και οι συμμετέχοντες... Δεν μου άρεσε η συμμετέχουσα από το Αζερμπαϊτζάν (Αζερμπαϊτζάν νο πόιντς, Αζερμπαϊτζάν νουλλ πουά!) Απαπαπαπά...Στρας και μίνι πρωί πρωί, 2 νταντάδες να την περιμένουν στο ξενοδοχείο μαζί με τα παιδιά της κλπ...<br /></div><br /><div>Δεν μου άρεσαν τα 250τόσα emails που με περίμεναν στο γραφείο...Γκρρρρ.... όλο το Σ/Κ την έχω βγάλει στο pc >o( </div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-7522817226251479082?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-15633176743745562632007-06-01T20:41:00.000+01:002007-06-01T20:53:01.149+01:00<em><span style="font-size:130%;color:#6633ff;">"Που ζήσαμε, αυτή είναι η ομορφιά..."<br />Να 'σαι καλά Αμαλία, όπου κι αν είσαι. </span></em><br /><em><span style="font-size:130%;color:#6633ff;">Με αγάπη,<br />η Τυρολέζα</span></em><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">Das ist für Amalia</span><br /><br /><strong>«Der Patient hat das Recht auf Achtung seiner Person und seiner menschlichen Würde» </strong>(Nach Paragraph 47, Gesetz 2071 / 1992)<br /><br /><strong>«Damit die Scharlatane die Ausnahme werden, und nicht mehr die Regel sind…»</strong><br />(Amalia Kalyvinou, 1977-2007)<br /><br />Im Alter von acht Jahren haben bei Amalia die Schmerzen eingesetzt. Obwohl sie wiederholt viele Ärzte aufgesucht hat und in verschiedenen Krankenhäusern behandelt wurde, hat niemand das gutartige Neurinom an ihrem Bein diagnostizieren können. Siebzehn Jahre später hat Amalia erfahren, dass sie an Krebs leidet.<br /><br />Die nächsten fünf Jahre hat Amalia nicht nur gegen den Krebs kämpfen müssen, sondern auch gegen ein pathogenes Gesundheitswesen, das vorzieht die Augen in Anbetracht des “Umschlägchens” (Geld, das viele Ärzte in öffentlichen Krankenhäusern direkt oder indirekt vom Patienten oder dessen Angehörigen verlangen) zu schließen und darauf besteht, mit bürokratischen Verfahren zu obstruiren. Außer der Strahlen –und Chemotherapie, musste Amalia auch die finanzielle Ausbeutung durch Ärzte erdulden, die nicht an ihrer Seite standen. Außer den Schmerzen, musste sie auch die Habgier der Privatkliniken und die Strapaze bei den Krankenkassen um einen Stempel erdulden.<br /><br />Amalia ist am 25. Mai 2007 aus dem Leben geschieden. Sie war erst 30 Jahre alt.<br /><br />Bevor sie uns verließ, ist sie noch dazugekommen, ihre Erfahrungen durch ihren blog mit uns zu teilen. Unter der Internet-Adresse <a href="http://fakellaki.blogspot.com/">http://fakellaki.blogspot.com/</a>, hat die junge Philologin namentlich die Ärzte angezeigt, die sie hat bestechen müssen, und gleichzeitig diejenigen gelobt, die sich dafür entschieden haben, den von ihnen geleisteten Hippokrates-Eid zu ehren. Ihre Aussage hat tausende von Menschen bewegt, die ihr bis zum Schluss Beistand geleistet haben in ihrem ungleichen Kampf.<br /><br /><strong>«Amalias Ziel war es, ihre Geschichte zu erzählen, um dadurch soviele Menschen wie möglich zu sensibilisieren und deren Gewissen zu wecken. Vor allem wollte sie zeigen, dass es Arten des Widerstands gibt gegenüber der Willkür und der Macht der gewissenlosen und rücksichtslosen Ärzte, aber auch gegenüber den Bürokraten des Gesundheitswesens».</strong> (Dikaia Tsavari und Georgia Kalyvinou)<br /><br />Nach Paragraph 77, Gesetz 2071 / 1992, gilt, was die Ärzte des Nationalen Gesundheitswesens betrifft, folgendes als Disziplinarvergehen:<br /><br /><strong>«Die Bestechlichkeit und vor allem die Annahme von Geldbeträgen sowie die Annahme jeglicher anderer Vermögensleistungen für ärztliche Leistung jeglicher Art». </strong><br />Amalia Kalyvinou hat für Belange gekämpft, die in einem modernen europäischen Staat als selbstverständlich gelten. Leider sind diese Belange in Griechenland nicht so selbstverständlich. Amalias Bemühen fortsetzend, protestieren wir öffentlich und verlangen:<br /><br /><ul><li><strong>Dass unmittelbar Maßnahmen vom Staat getroffen werden, damit die “Umschlägchen” und die Ungerechtigkeit die sie beim Umgang mit den Patienten verursachen ein Ende nehmen.</strong></li></ul><p><strong></strong> </p><ul><li><strong>Dass der Staatsmechanismus flexibler wird, damit wir nicht wieder Opfer zu beklagen haben wegen zeitaufwendigen bürokratischen Verfahren.</strong></li></ul><p><strong></strong> </p><ul><li><strong>Dass schärfere Kontrollen bezüglich der Verstrickung der Pharmaindustrie und dem ärztlichem Establishment stattfinden.</strong></li></ul><p><strong></strong> </p><ul><li><strong>Dass die vorhandene, nicht genutzte Infrastruktur der Krankenhäuser genutzt wird und dass es eine dauerhafte und umfassende wissenschaftliche Weiterbildung für alle Ärzte und Pfleger des Nationalen Gesundheitswesens gibt.</strong></li></ul><p><strong></strong> </p><ul><li><strong>Schluss mit der Heuchelei der Regierenden, die es hinnehmen, dass die Ärzte von den Patienten bestochen werden, statt dass sie angemessen vom Staat entlohnt werden.</strong></li></ul><p><strong></strong> </p><ul><li><strong>Schluss mit den “Umschlägchen”.</strong></li></ul><p><strong></strong> </p><ul><li><strong>Schluss mit der Bürokratie.</strong></li></ul><p><strong></strong> </p><ul><li><strong>Schluss mit der Verspottung.</strong></li></ul><p><strong>Wir haben ein Recht auf kostenlose und wirkunsvolle Gesundheitsfürsorge. Für alle.</strong></p><p><strong></strong> </p><p><strong><em><span style="font-size:130%;color:#6600cc;"></span></em></strong> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-1563317674374556263?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-27028296282988336362007-05-22T19:16:00.000+01:002007-05-22T20:09:11.336+01:00Μόλις γύρισα σπίτι, άνοιξα την τηλεόραση στην ΕΡΤ Satellite και έπεσα πάνω στον Καραμανλή που επισκέπτεται αυτές τις μέρες την Αυστραλία μαζί με την Νατάσα. Χάζεψα το ρεπορτάζ με τις γιαγιάδες και τους παππούδες που έψαλλαν δακρυσμένοι τον Εθνικό μας Ύμνο και τα εγγόνια ντυμένα τσολιάδες και αμαλίες να βγάζουν λόγους σε άψογα Gr-english! Η όλη εικόνα ήταν ιδιαίτερα συγκινητική αλλά με έβαλλε σε σκέψεις. Το να είσαι Έλληνας έχει ημερομηνία λήξης; Γιατί μετά από 5 χρόνια στο εξωτερικό νιώθω πως ολοένα και λιγότερη σχέση έχω με την Ελλάδα; Πώς θα νιώθω μέτα απο 10 χρόνια; Υπάρχει ελπίδα γιατρέ μου; Κι άντε άσε με εμένα, τα παιδιά μου (δεν έχω ακόμα, αλλά λέμε τώρα)θα δικαιούνται να λέγονται Έλληνες; Τελικά, παραφράζοντας τον ποιητή: Ποιος είναι Έλληνας, ποιος μη Έλληνας και ποιος ανάμεσά τους;<br /><br />Ψάχνω να βρω τι με κάνει Ελληνίδα πέρα από το γεγονός ότι έτυχε να γεννηθώ στην Ελλάδα; Τι μοιράζομαι με τους υπόλοιπους έλληνες της γενιάς μου; Τον Παραμυθά στην ΕΡΤ, τη Μάγια τη Μέλισσα και το Σπορτ Μπίλλυ; Την ιδιωτική τηλεόραση με τις 3 Χάριτες και τους Απαράδεκτους και τις ταινίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου; Τις Πανελλήνιες; Τα φοιτητικά στέκια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης; Την αβεβαιότητα στην επάγγελματική αποκατάσταση που έκανε τους πιο τολμηρούς από εμάς να "πάμε για άλλες πολιτείες¨; Κι αν τα παιδιά μου μεγαλώσουν στο Τίρολο και δεν δουν τον Παραμυθά αλλά την Pippi Langstrumpf και τη Heidi, αν δεν παρελάσουν ποτέ στις μεγάλες εθνικές επετείους, αν η φιλενάδα τους στο Δημοτικό δεν είναι η Τασούλα αλλά η Urschi, αν δεν ερωτευθούν τον Γιαννάκη αλλά τον Bernhard (και καλά να 'χω κόρη, σκέψου 'χω γιο!), αν ακούνε Christina Stürmer αντί για την Αλέξια, αν κάνουν Abitur αντί για Πανελλήνιες, αν προφέρουν το "χι" και το "ρο" με την χαρακτηριστική προφορά των Ιννσμπρουκοχωριτών τι κοινό θα έχουν με τα ξαδέρφια τους στην Ελλάδα;<br /><br />Θα μου πεις να τα έχω από κοντά για να εξασφαλίσω ότι αισθάνονται Έλληνες. Αλλά είναι σωστό να τα παγιδέψω μεταξύ 2 κόσμων; Και τελικά μήπως οι μετανάστες που ακούνε τον Εθνικό Ύμνο και κλαίνε, που ντύνουν τα παιδιά τους τσολιάδες είναι αυτοί που ποτέ δεν κατάφεραν, είτε γιατί δεν το θέλησαν οι ίδιοι είτε γιατί η χώρα προορισμού τους δεν τους βοήθησε, να ενσωματωθούν στην εκεί κοινωνία και έμειναν να αιωρούνται μεταξύ 2 κόσμων χωρίς στην πραγματικότητα να ανήκουν πουθενά; Μήπως τελικά πατρίδα δεν είναι ο τόπος που γεννηθήκαμε αλλά ο τόπος στον οποίο επιλέγουμε να γεννήσουμε τα παιδιά μας;<br /><br />Εσείς τι λέτε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-2702829628298833636?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-44374368251600397322007-05-21T20:56:00.000+01:002007-05-21T22:32:06.400+01:00<div>Καταρχάς θέλω να ξεκαθαρίσω το εξής: Είμαι υπερβολικά νομοταγής! Ακατανόητα, σχεδόν διεστραμμένα θα μπορούσα να πω. Και πιστεύω πως όσοι γνωστοί και φίλοι διαβάσουν αυτή μου τη δήλωση μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Τα χρόνια στην Αυστρία είχαν την ίδια καταλυτική επίδραση πάνω μου, με εκείνην που είχε ο γάιδαρος στο στραβό το κλήμα (Αναφέρομαι στο "ήταν στραβό το κλήμα, το 'φαγε και ο γάιδαρος", για όποιον δεν το κατάλαβε)...Για αυτό μπορείτε να φανταστείτε την έκφρασή μου σήμερα το πρωί, όταν βάζοντας μπροστά το αυτοκίνητο, είδα να ανεβοκατεβαίνει μαζί με τους υαλοκαθαριστήρες το λευκό χαρτάκι στο διαφανές σελοφάν!</div><br /><div></div><br /><div>Αφού το παρακολούθησα σχεδόν ανέκφραστη, να διαγράφει περί τα 5 ημικύκλια, κατέληξα στο συμπέρασμα πως πρόκειται για κάποιο διαφημιστικό και βγήκα από το αυτοκίνητο με σκοπό να το βγάλω και να το πετάξω. Μισό βήμα πριν καταλήξει στο καλαθάκι για τα σκουπίδια (το οποίο οι Βέλγοι γείτονές μου προφανώς το χρησιμοποιούν ως ντεκόρ, αλλώς δεν εξηγείται το ότι το καλαθάκι είναι συνέχως άδειο και το πεζοδρόμιο συνεχώς βρώμικο) με χτύπησε η έμπνευση:"Μήπως δεν είναι διαφημιστικό και είναι κλήση;;;;" Η έκφρασή μου άλλαξε απότομα και θα μπορούσα να την παρομοιάσω με εκείνην του Αντωνάκη όταν η Ελενίτσα (η Μάρω Κοντού, όχι η γνωστή blogger) του φοράει το καπελάκι του και τον στέλνει στον αγύριστο (σημείωση για τους λάτρεις του Παλιού καλού Ελληνικού κινηματογράφου: αναφέρομαι στο "Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα"/σόρυ αλλά οι υπόλοιποι ανοίχτε και καμιά τηλεόραση να ξεστραβωθείτε, που σας έχει φάει η κουλτούρα και το υπεράνω)Για να μην πολυλογώ (όχι πως δεν το θέλω), η πρώτη μου σκέψη ήταν "Φάμπιαν (=το αυτοκίνητο) είμαστε θύματα βέλγικης πλεκτάνης. Μας είδανε Τυρολέζους και μας την πέσανε!" Προσπαθώ να καταλάβω για ποιο λόγο φάγαμε την κλήση αλλά η κλήση είναι στα γαλλικά και στα φλαμανδικά (το γεγονός ότι τα γερμανικά είναι επίσημη γλώσσα του βελγικού κράτους, δεν έχει καμία σημασία και όλες οι υπηρεσίες με εξαίρεση τη βελγική ΔΕΗ, τα έχουν στο απόλυτο γράψιμο). Υποθέτω πως είναι για παράνομο παρκάρισμα (για τι άλλο να φάει κλήση ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο άλλωστε;) αλλά η επιβεβαίωση έρχεται από τη γραμματέα μου στο γραφείο: "μα καλά, πού πάρκαρες;" "Εκεί που παρκάρω πάντα, έξω από το σπίτι μου και ναι, το πήρα το σήμα από τον Δήμο που λέει πως είμαι κάτοικος της περιοχής(και φυσικά πλήρωσα για αυτό) και φυσικά και το έχω βάλλει σε εμφανές σημείο στο παμπρίζ!"</div><br /><div></div><br /><div>Αφού άφησα να περάσουν μερικές ώρες για να ηρεμήσω, να ανασυνταχθώ αλλά και να κάνω και καμιά δουλειά στο γραφείο αποφασίζω να τηλεφωνήσω στην Τροχαία για να ζητήσω διευκρινήσεις: </div><br /><div>-Bonjour (τους πήρα με το καλό). Je m'apelle TirolezA. Parlez vouz engliah (ή καπως έτσι τέλος πάντων. Σημασία έχει να δείξω καλή θέληση και να φανώ συνεργάσιμη)</div><br /><div>Αφού ψάχνονται κάνα τέταρτο, να τος ο anglophon τροχο-mpatsos</div><br /><div>-Bonjour TirolezA, how can I help Zou?</div><br /><div>-Well, you see I have got a ticket today. The number is blablabla...Could you please explain me why?</div><br /><div>-No!</div><br /><div>-I believe that it was for parking my car illegaly. </div><br /><div>-Oui...</div><br /><div>-But I am living in the area and I have the sticker on my car...</div><br /><div>-Oui...</div><br /><div>-Resident, Stiker, car, parking, ticket, Πορκουά?</div><br /><div>-mmmm...ma...oui...mmmm...hmmm...zou could γite a letteγ to ouγ seγviCE aaaaaaand we could examiNE zour caSE eeeee γetuγn ze moNEY (Για όποιον βλέπει Gilmore Girls φανταστείτε το Μισέλ να μιλάει και είστε μέσα)</div><br /><div>-Well, you see my problem is not the penalty. If i did wrong Ι will be happy to pay (μαζοοοοόχα!). Ηowever I would like to know, since I have just arrived here, where am I allowed and where I am not allowed to park my car.</div><br /><div>-I caNNOT teLL zou zhis!</div><br /><div>-But you are the τροχο-mpatsos!</div><br /><div>-I am veγY soγY buttt eeee I caNNOT tell zou.</div><br /><div>-Why? Μυστικό καλέ το κρατάτε????</div><br /><div></div><br /><div>Φυσικά άκρη δεν έβγαλα (σιγά μην έβγαζα δηλαδή). Θα πάω αύριο να πληρώσω την κλήση και end of the story. Ο Φάμπιαν μου έγινε άντρας (η πρώτη του κλήση), εγώ έζησα για άλλη μια φορά μια ιστορία καθημερινής τρέλας στην καρδιά της Ευρώπης και ο Τυρολέζος βρήκε μια ακόμα ευκαιρία να παινέψει το σπίτι του, να μην πέσει και τον πλακώσει! </div><br /><div>Αχ, άντε να δούμε τι θα μας ξημερώσει αύριο!</div><br /><div></div><br /><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067128553926704834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/RlIOkrAKPsI/AAAAAAAAADQ/Hj88zHGNpx0/s400/Fabia_001.jpg" border="0" /></div><br /><p align="center"><em><span style="font-size:85%;color:#999999;">Photo: Ο Φάμπιαν στο Τίρολο, πολύ πριν χάσει ότι πολυτιμότερο είχε...</span></em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-4437436825160039732?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-28738481696421003062007-05-19T00:05:00.000+01:002007-05-19T01:21:02.554+01:00<div align="justify">I haven't realised it, but "the girls I left behind" (=B-team in Tirol) are very interested in this blog. And although my intention was to write exclusively in Greek, I ´ll write in English every time I am sharing photoes with you.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Yesterday was a bank holiday in Belgium. The Belgians celebrated the "Christi Himmelfahrt", I celebrated one day away from office! Plan A was to go to the Seaside with S. (=die Müncherin). However it is good to have a Plan B in this country... Going to the seaside was out of question, since contrary to what I had seen in yahoo weather the previous day, it was raining and raining and raining (and unfortunately it was not raining men, allelouhia...) So we thought of visiting Antwerpen instead.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">It took us only 25 minutes to drive there and although Jane(=GPS) was for unknown reason on strike, we didn´t have problems to find the City Center. Actually we were not very sure that we were at the Center but the building in the following picture looked like a City-Center-Building so we decided to try our luck and start wandering.</div><div align="justify"> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066048288047382194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk44E7AKPrI/AAAAAAAAADI/nzvPOwjo3N4/s400/DSCN0159.JPG" border="0" /><br />Antwerpen is full of shops and our feeling is that they are cheaper than the shops in Brussels. We have to visit it once more of course, so that I am able to give you a cost estimate.<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk435bAKPqI/AAAAAAAAADA/w9EEQdVp7Xc/s1600-h/DSCN0162.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066048090478886562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk435bAKPqI/AAAAAAAAADA/w9EEQdVp7Xc/s400/DSCN0162.JPG" border="0" /></a><br />Well...this photo is a bit out of topic. I just included it since you can see everywhere houses made of those red bricks. I know that a lot of people find them nice...I am still undecided...<br /><br /><div> </div><div><a href="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk43tbAKPpI/AAAAAAAAAC4/LgD2KzEilhY/s1600-h/DSCN0164.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066047884320456338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk43tbAKPpI/AAAAAAAAAC4/LgD2KzEilhY/s400/DSCN0164.JPG" border="0" /></a></div><div> </div><div>Don´t ask what is that. I bet it is some kind of cultural center but I am not sure. At the other side of the street you could find all the Via-Napoleone-kind of shops.<br /></div><div><div><a href="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk43fbAKPoI/AAAAAAAAACw/ePwb-P4X-O0/s1600-h/DSCN0168.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066047643802287746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk43fbAKPoI/AAAAAAAAACw/ePwb-P4X-O0/s400/DSCN0168.JPG" border="0" /></a><br />And then we got lost...But we enjoyed it! The park is rather small. I don´t know what its name is, but it was a calm corner in the heart of the city.<br /><br /><br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk43SrAKPnI/AAAAAAAAACo/-wlCjd2-wlY/s1600-h/DSCN0175.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066047424758955634" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk43SrAKPnI/AAAAAAAAACo/-wlCjd2-wlY/s400/DSCN0175.JPG" border="0" /></a></div><div> </div><div>That was interesting! Pay attention of the ghosts on the roof. I am not sure what they symbolize. There were a group of tourists exactly next to us, but I find it very embarassing to stand next to them, so as to find out more...I will "google" it. I am sure there is an interesting consept behind it.<br /><br /><div><a href="http://bp2.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk43ELAKPmI/AAAAAAAAACg/fM--7owH1C8/s1600-h/DSCN0176.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066047175650852450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk43ELAKPmI/AAAAAAAAACg/fM--7owH1C8/s400/DSCN0176.JPG" border="0" /></a> This garden is next to the museum/house of a very famous painter. His name starts with R, but don´t ask for more(early onset of Alzheimer´s disease+I am not that much into Art). S was very disappointed it was closed due to the holiday and she seems vey determined to come back and visit it. So I guess that this R-painter is an important one (or that S wants to visit the market of Antwrpen and she doesn´t want to tell it directly).<br /><br /><div> </div><div><a href="http://bp1.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk4217AKPlI/AAAAAAAAACY/0opoB8ktyvA/s1600-h/DSCN0177.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066046930837716562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk4217AKPlI/AAAAAAAAACY/0opoB8ktyvA/s400/DSCN0177.JPG" border="0" /></a></div><div> </div><div>As a prominent member of the B-team, I find food extremely important. I only had a snack: Quiches mit Lachs und Broccoli! Ich will unbedingt die Rezepte finden! Leckerrrrrrr....Also Mahlzeit :oP<br /><br /><div><a href="http://bp1.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk42l7AKPkI/AAAAAAAAACQ/dZ6GpYYxC04/s1600-h/DSCN0178.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066046655959809602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/__mYP3226u2Y/Rk42l7AKPkI/AAAAAAAAACQ/dZ6GpYYxC04/s400/DSCN0178.JPG" border="0" /></a></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-2873848169642100306?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-29900876365766886372007-05-15T21:32:00.000+01:002007-05-15T22:53:13.245+01:00Μετά από ένα σχεδόν μήνα, επιτέλους έχω Internet...Και δεν το έχω πιστέψει ακόμα...Μπορεί να ακούγεται απλό αλλα μια από τις πρώτες μου διαπιστώσεις είναι πως τίποτα δεν είναι απλό στο Βέλγιο (και προκαλώ σε μονομαχία όποιον επικαλεστεί το αντίθετο).<br /><br />Η προσπάθεια να αποκτήσω σύνδεση ξεκίνησε πριν από 3 βδομάδες με 3 τηλεφωνήματα τα οποία έληξαν άδοξα:<br />1η προσπάθεια:<br />-Hi, my name is Τυρολέζα and I d like to have Internet connection.<br />-....<br />-Hi? Is anybody out there?<br />-...Κλατς...τουυυυυυτ...τουυυυυυτ....<br />2η προσπάθεια:<br />-Hi, it s me again. I d like to have Internet at home.<br />-...Κλατς...τουυυυυυτ...τουυυυυυτ....<br />3η προσπάθεια:<br />-Hi (gkrrrrr)...Do you speak english?<br />-Francais!<br />-Is there anybody who speaks english?<br />-Francais! Κλατς...τουυυυυυτ...τουυυυυυτ....<br /><br />Αφού είπα από μέσα μου κάμποσα...γαλλικά, σκέφτομαι πως δεν έχω άλλη επιλογή από το να πάω από το γραφείο του τοπικού Ιντερνετά όπου και πραγματοποιήθηκε ο παρακάτω πλούσιος διάλογος:<br />-Hi, I have just moved here and I d like to have internet connection...<br />-....<br />-Hmmm...Do you speak english?<br />-No!<br />-Sprechen Sie Deutsch?<br />-No Flemish, Francais (και καπάκι με κοιτάει και με μισό μάτι γιατί έχει μπερδέψει τα Deutsch με τα Dutsch=Flemish)<br />-Hmmm...(νιώθω μια πελώωωωωωωρια λαχτάρα να σε αρχίσω στα σκαμπίλια αλλά έχε χάρη που σε έχω ανάγκη)...ΙnternEt?(δώστε προσοχή στην αλλάγη στον τόνο ώστε να αποκτήσω γαλλική προφορά)<br />-Francais...<br />-Toi Tarzan, Moi Jane...Jane NEEDS InternEt...<br />-Oui!<br />Μετά από μια αιωνιότητα και μια μέρα, καταφέραμε επιτέλους να βγάλουμε άκρη και πέρασα επιτυχώς στη φάση Βου: Rande-Βου με τον Τεχνικό! Οι χώρες μπορεί να αλλάζουν, οι Τεχνικοί είναι ίδιοι παντού. Αν δεν αποδείξεις πως αξίζεις την προσοχή και τον χρόνο τους, αν δεν παρακαλέσεις, δεν κλάψεις, δεν επίδειξεις προσμονή και εγκαρτέριση είσαι καταδικασμένος να παραμείνεις όπως ο Τομ Χανκς στον Ναυαγό μέχρι να αποφασίσουν πως αξίζεις το έλεός τους.<br />Για να μην πολυλογώ ο τεχνικός εδέησε και πέρασε χτες το πρωί. Για μια δουλειά 3 λεπτών, πλήρωσα τα μαλλιοκέφαλά μου και φυσικά του είπα κι ευχαριστώ.<br />Θε μουου, τη δεύτερη φοράααααα,<br />που θα ρθω για να ζήσωωωω,<br />θα επιστρέψω ως Βέλγος Τεχνικός ΙντερνΕτ...ή ακόμα καλύτερα ως Βέλγος υδραυλικός...Γκρρρρρ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-2990087636576688637?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-35793700913873025992007-04-22T13:54:00.000+01:002007-04-22T14:57:04.145+01:00<a href="http://bp1.blogger.com/__mYP3226u2Y/RitbsW6TNvI/AAAAAAAAACI/fiAOo7c6eCo/s1600-h/DSCN0115.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5056235824275994354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/__mYP3226u2Y/RitbsW6TNvI/AAAAAAAAACI/fiAOo7c6eCo/s400/DSCN0115.JPG" border="0" /></a><br /><div align="center">Ωραία που ναι η Κυριακή, </div><div align="center">μα να ταν πιο μεγάλη </div><div align="center">γιατί περνάει γρήγορα </div><div align="center">κι αργεί να έρθει η άλλη!</div><div align="center"></div><div></div><div>Αχ ποιος να μου το'λεγε πως μέχρι Βουγιουκλάκη θα τραγουδούσα εδώ (Πώς λέγανε στον Γεωργίτση για τη Λάσκαρη "ως και το μουστάκι θα σε βάλλει να ξυρίσεις αυτη;") Προχτές την είχα δει Μανταλένα, σήμερα "η κόρη μου η σοσιαλίστρια". Παρακάλω όταν φτάσω στην Υπολοχαγό Νατάσα επικοινωνήστε με τα οικεία μου πρόσωπα για να προβούν στην απαραίτητες ενέργειες (ζουρλομαδύα κλπ).</div><div></div><div></div><div>Το πρώτο μου Σ/Κ μόνη στο Βέλγιο κύλησε ομαλά. Χτες ένας συνάδελφος με κάλεσε στο σπίτι του για φαγητό. Και εκείνος και η γυναίκα του είναι γερμανοί αλλά έχουν ζήσει πολλά χρόνια εκτός Γερμανίας και ξέρουν καλά τι σημαίνει να είσαι "new kid on the block". Είχαν καλέσει και μια συνάδελφο της γυναίκας του, η οποία είναι και αυτή νεοφερμένη. Είμαι 3 μέρες πιο "παλιά" στο Βέλγιο. Η κοπέλα, Γερμανίδα κι αυτή, από το Μόναχο, κοντοχωριάνη δηλ., μού ήταν ιδιαίτερα συμπαθής και ανταλλάξαμε τηλέφωνα και υποσχέσεις να βρεθούμε. Κάπου διαβάσει μια έκφραση "βασίζομαι στην καλοσύνη των άλλων". Δεν θυμάμαι πού. Θυμάμαι μόνο την έκφραση γιατί δεν την είχα καταλάβει όταν την είχα διαβάσει. Σαν να αρχίζω να καταλαβαίνω κάτι τώρα.</div><div></div><div></div><div>Γύρισα σπίτι στις 11.30. Το σπίτι μου, για να είμαι ακριβής το προσωρινό σπίτι στο οποίο με έβαλε η εταιρεία άρων άρων για να γλιτώσω από το χάλι που σας έδειξα σε προηγούμενο post, είναι στην Avenue Louise. Κεντρικο σημείο στις Βρυξέλλες, που το θεωρούν αρκετά αριστοκρατικό και θα το βρείτε σε πολλούς τουριστικούς οδηγούς. Χτες έμαθα πως είναι και γνώστη πιάτσα. Στα 50 μέτρα από το σπίτι 2 κοπελίτσες είχαν πιάσει δουλειά. Ποτέ δεν είχα δεί να κάνουν πιάτσα, με εξαίρεση μια φορά στην Αθήνα που είχα περάσει με ένα φίλο μου με το αυτοκίνητο από μια πιάτσα τραβεστί. Αλλά αυτό ήταν αλλιώς, είμασταν στο αυτοκίνητο, απλά περάσαμε από το συγκεκριμένο σημείο γυρνώντας από διασκέδαση! Αυτές που είδα χτες, στέκονταν σχεδόν μπροστά στην πόρτα του σπιτιού μου, ήταν δεν ήταν 20 χρόνων, πανέμορφες, ντυμένες στην τρίχα. Ντράπηκα. Όχι για εκείνες αλλά για το πως είναι η ζωή για κάποιους ανθρώπους. Σοκαρίστικα από την ηλικία τους. Μου ήρθε να τους πω "αντε ρε κορίτσια να μάθετε μια τέχνη αν δεν σας αρέσουν τα γράμματα, κάντε κάτι για τον εαυτό σας, 20 χρόνων είστε γαμώτο". Μετά σκέφτηκα "τουλάχιστον αυτές το κάνουν φανερά!" Τους χαμογέλασα μια καλησπέρα και μπήκα στο σπίτι!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-3579370091387302599?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-72218997271848618902007-04-19T22:14:00.000+01:002007-04-19T22:48:10.647+01:00Σήμερα τριγυρνούσα σαν χαμένη στο γραφείο. Δεν ήξερα από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Η κατάσταση είναι περίεργη. Με προσέλαβαν για να δουλέψω υπό την επίβλεψη ενός τύπου αρκετά έμπειρου. Πριν καλά καλά αρχίσω όμως μου είπαν ότι του προέκυψε μια εξαιρετική ευκαιρία και θα φύγει. Κι έτσι μέτα από ένα Intensiv Kurs διάρκειας 2 ημερών(!) έχω βρεθεί να τραγουδάω ως δεύτερη Βουγιουκλάκη/Μανταλένα "Μές σ´αυτή τη βάρκα είμαι μοναχή...λα-ι λα-ι λα-ι..." Και προσπαθώ να μην λαλήσω αλλά η αλήθεια είναι πως πιθανότατα έχω λαλήσει και δεν το έχω πάρει και χαμπάρι.<br />Κατά την επιστροφή από το γραφείο δεν σταμάτησα να σκέφτομαι τον μακαρίτη τον παππού μου που μου έλεγε "δασκαλίτσα να γίνεις! Μην πηγαίνεις για μεγαλεία. Καλή ζωή είναι η απλή ζωή!" Ολοί αυτοί οι Σύμβουλοι, με τα Meetings και τις busy agendas με τρομάζουν. Είναι ένας άλλος κόσμος. Ένας κόσμος τον οποίο τόσο το Ελληνικό, όσο και το Αυστριακό Πανεπιστήμιο επιλέγει να αγνοεί. Νιώθω απροετοίμαστη για αυτό που ζω αυτές τις μέρες στη δουλειά. Προσπαθώ να αλλάξω τον τρόπο που σκέφτομαι και λειτουργώ ώστε να καταφέρω να τα βγάλω πέρα. Οι στόχοι μου για την ώρα είναι μικροί: απλά να βγάλω τη μέρα, να φτάσω στην Παρασκευή, να βγει η βδομάδα, ο μήνας και βλέπουμε.<br />Και το βάρος που νιώθω γίνεται ακόμα μεγαλύτερο γιατί ακόμα δεν έχω μπει στο σπίτι μου. Μέχρι την Πρωτομαγιά θα είμαι στο διαμέρισμα που μου έχει προσφέρει η εταιρεία, μια και το σπίτι που είχα κλείσει μέσω Ίντερνετ ήταν χάλια. Δεν βλέπω την ώρα να μετακομίσω, να βρω τη ρουτίνα μου, να σταθεροποιηθώ κάπως...Ως τότε αφήστε με να γκρινιάζω. Αρχή είναι, θα συνηθίσω. Άλλωστε για πόσο μπορεί να γκρινιάζει κανείς; Θα πει, θα πει, θα σκάσει! Σωστά;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-7221899727184861890?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-28177357463804173412007-04-16T20:04:00.000+01:002007-04-16T20:29:13.169+01:00Μετακόμισα! Φρίκαρα στο σπίτι που είχα "κλείσει" μέσω Ίντερνετ. Ξαναμετακόμισα. Τράκαρα (ενα γδαρσιματακι, μην φανταστείτε τίποτα φοβερό). Ξεκίνησα στην καινούρια δουλειά...<br /><br /><br /><div>Προσπαθώ να προσαρμοστώ αλλά θα μου πάρει χρόνο και το ξέρω...</div><br /><div>Μου λείπει το Τύρολο, οι φίλοι μου, η ζωή μου. Δεν συνεχίζω να γράφω γιατί θα ψυχοπλακώσω και εσάς. Θα συνηθίσω, που θα μου πάει;</div><div></div><br /><br /><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5054109728040949298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/RiPOBRO6FjI/AAAAAAAAABw/47iDTjrWe-Y/s400/belgium.jpg" border="0" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-2817735746380417341?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-65913733057693899652007-03-28T13:23:00.000+01:002007-03-28T13:26:00.332+01:00Αγαπώ την γερμανική γλώσσα παρόλο που αντί να την ομιλώ ασελγώ αλύπητα πάνω της. Βίτσιο μου; οι προθέσεις! Δεν υπάρχει ούτε 1 στις 1000 να πω πρόθεση σωστά, παρόλες τις καλές μου προθέσεις. Tα παραπάνω links με βοήθησαν πολύ. Ελπίζω να τα βρείτε κι εσείς όσο χρήσιμα τα βρήκα κι εγώ.<br /><br />Free online λεξικά:<br /><a href="http://dict.tu-chemnitz.de/">http://dict.tu-chemnitz.de/</a><br /><a href="http://dict.leo.org/">http://dict.leo.org/</a><br /><a href="http://www.student-online.net/woerterbuch.shtml">http://www.student-online.net/woerterbuch.shtml</a><br /><br />O Hueber είναι γερμανικός εκδοτικός οίκος. Tα παρακάτω βιβλία βοήθησαν να ξεστραβωθώ. Kάντε κλικ σε ένα από τα βιβλία και βρείτε online ασκήσεις και επιλέον υλικό. Το Delfin είναι super για αρχάριους και το Em neu σε βάζει κατευθείαν στην κουλτούρα του γερμανόφωνου. Hueber, και μαθαίνουν τον (γερμανόφωνο) κόσμο με ατέλειωτες ώρες χαράς!<br /><a href="http://www.hueber.de/sixcms/list.php?page=lehrwerkservice_daf">http://www.hueber.de/sixcms/list.php?page=lehrwerkservice_daf</a><br /><br />Γιατί όταν πρόκεται για ρήματα, γίνεται της ανωμαλίας:<br /><a href="http://www.verbix.com/languages/german.shtml">http://www.verbix.com/languages/german.shtml</a><br /><br /><strong>Σημείωση:</strong> Το post δεν είναι διαφημιστικό. Ενδεχομένως να υπάρχουν καλύτερα links για την εκμάθηση της γερμανικής γλώσσας. Εγώ έγραψα αυτά που ξέρω. Αν κάποιος από εσάς έχει να προτείνει κάποιο link, θα χαρώ πολύ να το συμπεριλάβω. Επίσης σας δηλώνω υπεύθυνα (νόμος 105 κλπ) πως όταν ανέβασα το post τα links δούλευαν όπως πρέπει και σας έστελναν να μάθετε γερμανικά. Τώρα αν κάποιος άρρωστος τα "πειράξει" (αχ ρε Ευαγγελάτο, μας έχεις κάνει όλους καχύποπτους!) και σας στείλουν πουθενά αλλού, ουδεμία ευθύνη φέρω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-6591373305769389965?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-82678770844333478362007-03-23T09:41:00.000+01:002007-03-23T10:02:46.894+01:00Αααααχ...η πρώτη φορά! 3 μαγικές λεξούλες...<br /><br />Η πρώτη φορά που με φίλησε, η πρώτη φορά που μου έφτιαξε καφέ, η πρώτη φορά που μου έδωσε το αυτοκίνητό του, η πρώτη φορά που του το τράκαρα, η πρώτη φορά που με έστειλε στον αγύριστο, η πρώτη φορά που του είπα "να πας εσύ ρεεεε"... οooops...τείνω να βγω εκτός θέματος...Anyway....Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η ζωή μας είναι γεμάτη από πρώτες φορές! Όπως και η Blog-ο-ζωή μας (<span style="font-size:78%;">Blog-ο-ζωή, Blog-ο-κοσμεεεεεέ και Blog-ο-κοινωνίιιιιια</span>)....Η πρώτη φορά που διάβασα ένα Blog (<span style="font-size:78%;">νομίζω ήταν ο Πιτσιρίκος</span>), η πρώτη φορά που άφησα σχολίασα ένα post ως anonymous, η πρώτη φορά που σκέφτηκα να αποκτήσω δικό μου Blog...Οκ, εντάξει, έρχομαι στο θέμα...<br /><br />Όταν αρχίζεις ένα Blog, το αρχίζεις με την προσδοκία πως κάποιος εκεί έξω θα το ανακαλύψει και θα το διαβάσει (<span style="font-size:78%;">αλλιώς κράτας ημερολόγιο</span>)...Μόλις ανεβάσεις το πρώτο post, με 1000 κόπους και βάσανα, ενσωματώνεις και έναν μετρητή για να δείς αν "is anybody out there". Στην αρχή βλέπεις 1,2, 3 και υποθέτεις πως είναι ο φίλος σου, η κολλήτη σου, η συγκατοικός σου ίσως. Μετά απλά συνηδητοποιείς πως είσαι εσύ από το pc του σπιτιού, της δουλειάς, του φίλου σου...και ξαφνικά έχεις 23 ολόκληρους επισκέπτες. Αλλά εσύ έχεις μόνο 3 pc. Ποιοι είναι αυτοί οι 20 άγνωστοι λοιπόν που σε κοιτάνε αλλά φεύγουν χωρίς να πουν αντίο; Θες να τους φωνάξεις "ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΛΤ, τι συ;" αλλά οι καλοί σου τρόποι δεν σου επιτρέπουν να μιλάς έτσι σε αγνώστους. Και ξαφνικά ένας από αυτούς σου απευθύνει το λόγο. Κι αυτό σου φέρνει στο μυαλό την Τασούλα από την 1η Δημοτικού που σε ξεχώρισε από όλα τα άλλα παιδάκια και σε ρώτησε αν θέλεις να καθήσετε στο ίδιο θρανίο...<br /><br />Sehr geehrte Frau Most Αrdently, επιτρέψτε μου να σας απονείμω τον τίτλο της "blog-o-Τασούλας" εις ανάμνηση του 1ου σχολίου που καταγράφηκε στο Βlog της Τυρολέζας.<br /><br />Αγαπητοί Σκιώδεις Αναγνώστες (<span style="font-size:78%;">σκοπεύω να σας αποκαλώ έτσι μέχρι να μου πείτε κι εσείς μια Καλημέρα- "μια καλημέρα είναι αυτή πες την κι ας πέσει χάμω</span>"), σας παρουσιάζω την "blog-o-Τασούλα", κατά κόσμον Most Αrdently! Η most ardently και γράφει κυρίως στα γερμανικά, που σημαίνει ότι έχετε μια εξαιρετική ευκαιρία να αποδείξετε ότι τα λεφτά στον Γκαίτε και στη Φραού Χέλγκα δεν πήγαν στο δρόμο! Είναι Υδροχόος, γεννημένη τη χρονιά του αρουραίου (<span style="font-size:78%;">μπλιαχ!</span>), και αν κρίνω από την photo της αρέσουν τα Laugenbrezel, αλλά και σε ποιον δεν αρέσουν! Αγαπημένα της βιβλία είναι κάποια που δεν τα έχω ξανακούσει, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό μιά και το να μη διαβάζω λογοτεχνία είναι κουσούρι που μου έμεινε έπειτα από ατέλειωτα χρόνια σπουδών (<span style="font-size:78%;">που χρόνος να προλάβω να ανοίξω κανένα άλλο βιβλίο εκτός της Βιοχημείας 1, 2, ..., 152</span>). Διαβάζει Vista (<span style="font-size:78%;">στην οποία θα απονείμω το δεύτερο Blog-o-τίτλο της Τυρολέζας, μόλις θυμηθώ πως έλεγαν το δεύτερο παιδάκι που μου μίλησε στο Δημοτικό!</span>) , the unpaiktable catwoe, Studgart-blog, schlaflos in München και new work diaries. Από τον Απρίλιο του 2006 συχνάζει στο <a href="http://mostardently.blogspot.com/">http://mostardently.blogspot.com/</a> Την γνώρισα χάρη στο post "Schokoladentest Teil 1", το οποίο σας συνιστώ.<br /><br />Τελικά και η σοκολάτα, και όχι μόνο ο χρυσός, μας φέρνει πιο κοντά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-8267877084433347836?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-54366238868620365662007-03-22T10:49:00.000+01:002007-03-22T11:05:31.686+01:00<div align="justify">Έχω μια παράξενη σχέση με το χιόνι. Σωστότερα τη σχέση του ανθρώπου που ποτέ δεν έχει δει πολύ χιόνι στη ζωή του και που για αυτό το λόγο το έχει συνδέσει με κάτι εξωπραγματικό, με παραμύθια με νεράιδες, ξωτικά, πριγκίπισσες που φυλάνε βατράχια (<span style="font-size:78%;">βρε κορίτσια, τι βίτσια είναι αυτά</span>?). Όταν χιονίζει μου φτιάχνει η διάθεση. Όταν μάλιστα το στρώσει για τα καλά νομίζω ότι ζω στον Παράδεισο!<br /></div><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044683878464633986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/__mYP3226u2Y/RgJRQnQGPII/AAAAAAAAABc/Glu3C7b4lnY/s400/panorama_2007_03_21_klein.jpg" border="0" /><br />Νομίζω ότι η κακοκαιρία που χτυπάει αυτές τις μέρες την κεντρική Ευρώπη μου ήρθε κουτί. Τις προηγούμενες μέρες πάλευα με συμβόλαια, μεταφορικές εταιρείες, κούτες για την μετακόμιση, να ψάχνω σπίτι μέσω internet κλπ. Σήμερα αποφάσισα πως είμαι σε διακοπές. Δεν χορταίνω να κοιτάζω έξω από το παράθυρο, γιατί ούτε που το συζητάω να βγω έξω αν οι ενδείξεις του θερμομέτρου στο μπαλκόνι μου δεν επιστρέψουν στο +κάτι C, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι όντως κουβαλάω το 50% των γονιδίων της Mutter. </div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="color:#333399;"><em><strong><span style="color:#333399;">Flashback:</span></strong> </em></span></div><div align="justify"><span style="color:#333399;"><em>Innsbruck, πολλά πολλά χρονια πριν (<span style="font-size:78%;">καλά 4 και κάτι ήταν, μην το παρακάνω</span>)...Τέλη Οκτώβρη. Ψοφόκρυο! Τα σύννεφα έχουν κατεβει τόσο που έχουν καλύψει τα πρώτα σπίτια. Επικρατεί μια βουβαμάρα και η Τυρολέζα (<span style="font-size:78%;">που τότε ήταν ακόμα Πειραιώτισσα</span>) έχει κουκουλωθεί με ό,τι κουβέρτα και παπλώματα έχει στη διάθεσή της, αγνοώντας το γεγονός ότι στο διαμέρισμα η θερμοκρασία ήταν 30+C, μια και η θέρμανση δούλευε στο full. Την επομενη μέρα ανοίγει τα ωραία, μεγάλα, μελιά της μάτια και στη συνέχεια ανοίγει τις κουρτίνες. Τα πάντα είναι άσπρα! Πολύ άσπρα...Τόση ασπρίλα δεν είχε ξαναδεί στη ζωή της. Μια που φίλους, γνωστούς και συγγενείς στο Τιρόλο δεν είχε για να μοιραστεί μαζί τους το ότι είδε επιτέλους μια άσπρη μέρα (<span style="font-size:78%;">και να είχε δεν θα τους τηλεφωνούσε στις 6.30 το πρωί, γιατί θα έπαυε να τους έχει</span>!) είπε να τηλεφωνήσει στη Mutter<span style="font-size:78%;">(δ<span style="font-size:100%;"><span style="font-size:78%;">ιότι Mutter είναι μόνο μία και ό,τι κι αν κάνεις εκείνη θα σε συγχωρέσει, ακόμα κι αν την ξυπνήσεις τα άγρια χαράματα, εκείνη θα συνεχίσει να σε αγαπά και δεν είναι σαν τις φίλες σου που ναι μεν λένε πως σε αγαπάνε αλλά κατά βάθος σε ζηλεύουν</span>)</span>:</span> </em></span></div><div align="justify"><span style="color:#333399;"><em>-Hallo Mutter </em></span></div><div align="justify"><span style="color:#333399;"><em>-Καλημέρα (<span style="font-size:78%;">νυσταγμένη</span>)... </em></span></div><div align="justify"><span style="color:#333399;"><em>-Δεν θα το πιστέψεις...(<span style="font-size:78%;">ψιλοβραχνιασμένη από τον ύπνο και την έλλειψη καφέ</span>) </em></span></div><div align="justify"><span style="color:#333399;"><em>-Τι; Σου επιτέθηκαν; Σε έκλεψαν; Είσαι άρρωστη; Είσαι στο νοσοκομείο; (<span style="font-size:78%;">αγωνία της ακόμα κοιμισμένης αλλά πάντοτε ελληνίδας μάνας</span>) </em></span></div><div align="justify"><span style="color:#333399;"><em>-...;;;(<span style="font-size:78%;">ωχ, δεν έπρεπε να της τηλεφωνήσω τόσο πρωί</span>...) ε...χμμμ...όχι... Να, άνοιξα τις κουρτίνες (<span style="font-size:78%;">αυτοπεποίθηση</span>) και έχει έξω χιόνι (<span style="font-size:78%;">ενθουσιασμός</span>), πολύ χιόνι Mutter (<span style="font-size:78%;">μεγάλος ενθουσιασμός</span>), δεν έχω ξαναδεί τόσο χιόνι! (<span style="font-size:78%;">μέγιστος ενθουσιασμός</span>) </em></span></div><div align="justify"><span style="color:#333399;"><em>-...(<span style="font-size:78%;">δευτερόλεπτα ανασύνταξης, αξιολόγησης των δεδομένων και απόφασης κατάλληλης στρατηγικής για την αποτελεσματική διαχείριση της κρίσεως)</span> Μην ανησυχείς (<span style="font-size:78%;">ποιος ανησύχησε</span>;), πιστεύω να έχεις αρκετό φαγητό στο σπίτι (<span style="font-size:78%;">αλίμονο, η Großmutter στέλνει κάθε βδομάδα μπισκότα πτιμπερ Παπαδόπουλου, Σοκοφρέτες και Ελαιόλαδο</span>!) Δεν υπάρχει λόγος να πανικοβάλλεσαι (<span style="font-size:78%;">φωνή σε απόλυτο πανικό</span>). Τηλεφώνησε στο εργαστήριο (<span style="font-size:78%;">αποφαστικός τόνος</span>) και πες τους πως θα έρθεις μόλις λιώσει το χιόνι! (<span style="font-size:78%;">θρίαμβος στο φωνή</span>) </em></span></div><div align="justify"><span style="color:#333399;"><em>-...;;; Μα Mutter, το χιόνι θα λιώσει τον Απρίλιο.... </em></span></div><div align="justify"><span style="color:#333399;"><em>-Άσε τις αηδίες, δεν θα βγείς στα χιονια να γλιστρήσεις, να πέσεις να έχουμε τρεχάματα.Τον πατέρα σου δεν τον σκέφτεσαι, να έχει άλλες έννοιες (<span style="font-size:78%;">πέρα από το να βρεις ένα καλό παιδί να παντρευτείς</span>) στην ηλικία του; </em></span></div><div align="justify"><span style="color:#333399;"><em>-...Jawohl Mutter! Δεν μου λες; Λες να με βγάλουν οι σοκοφρέτες της Großmutter ως τον Απρίλιο; </em></span></div><div align="justify"><span style="color:#333399;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#666666;"><strong>Σημείωση:</strong> </span><span style="color:#000000;">Η φωτογραφία είναι από το μπαλκόνι μου. Την τράβηξα χτες το απόγευμα, for your eyes only! </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-5436623886862036566?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-49361644349324987202007-03-21T12:50:00.000+01:002007-03-21T15:39:06.710+01:00Όπως κάθε Tυρολέζα που σέβεται τον εαυτό της έχω ήδη:<br /><ol><li>βρει σπίτι με συγκάτοικο που μου φάνηκε μια χαρά παιδί (μέχρι να ξυπνήσει μέσα του ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι), Wireless Internet Connection, μεγάλη, πολύ μεγαααάλη τηλεόραση (απίστευτο αλλά ο τύπος έχει μεγαλύτερη τηλεόραση από τη δική μου !!!!), Parkplatz </li><li>πακετάρει ήδη αρκετά πράγματα (Σύνδρομο γεφυριού Άρτας: ολημερίς γεμίζω κούτες, το βραδυ τις αδειάζω! δοκιμάστε το και σεις...μιλάμε για τρελό κάψιμο θερμίδων!Τι Pilates και σαχλαμάρες...)</li><li>εντοπίσει φούρνους, φαρμακεία, super market, πάρκα, γυμναστήρια, σχολεία για εκμάθηση γαλλικών (γνωρίζει κανεις γιατί οι γαλλόφωνοι γραφουν 5 φωνήεντα και τελικά διαβάζουν μονο 1, κι αυτό είναι κάτι μεταξύ a και ο και e και η?) ή/και oλλα-αα-ιδικών (οποιος μου εξηγήσει γιατί οι oλλα-αα-νδοί έχουν όλα αυτά τα -αα- στις λέξεις του κερδίζει μια αρμαθιά Weißwurst και 1 εξάδα Franziskaner!)</li><li>αποστηθίσει τη διαδρομή σπίτι-δουλειά-σπίτι, με όλες τις πιθανές παρακάμψεις ώστε να συμπεριλάβω τα άνωθεν κοινωφελή ιδρύματα στο πολυάσχολο πρόγραμμα μου!</li><li>ανανεώσει την γκαρνταρόμπα μου σύμφωνα με το dress code της καινούριας μου δουλειάς (λατρεύω τα κομμωτήρια, τις αισθητικούς, τα μανικιούρ, πεντικιούρ, ταγιεράκια και γενικά ότι έχει να κάνει με τον γυναικείο μαζοχισμό! Κάτι μου λέει όμως πως 1 βδομάδα σε αυτή τη δουλειά θα είναι αρκετή για να νοσταλγήσω τις μέρες που ήμουν μια ανέμελη Τυρολέζα, που ροβόλαγε τις πλαγιές και τις ραχούλες των μαγευτικών Άλπεων με Birkenstock και αξύριστα ποδαράκια!-οι σχετικές φωτογραφίες που αποδεικνύουν τα παραπάνω έχουν αυτοκαταστραφεί όπως τα μηνύματα στο Mission Impossible) </li><li>καταγράψει ότι έχει σχέση με τον "απόδημο ελληνισμό" σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων (ελληνική πρεσβεία και προξενείο, εκκλησίες, ελληνική λέσχη/καφενείο, έλληνες μπλόγκερς. Και σκοπεύω να μείνω μακριά από όλα τα παραπάνω για όσο περισσότερο αντέξω. Θα αιτιολογήσω την επιλογή μου σε προσεχες post!) </li><li>υποσχεθεί στον εαυτό μου να πάψω να είμαι control freak (bla bla bla…) </li></ol><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-4936164434932498720?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5552977981214414.post-16827657922792809842007-03-09T02:29:00.000+01:002007-03-09T03:56:38.379+01:00<div>Αν μου το λέγαν μερικά χρονια πριν ότι θα στενοχωριόμουν που αφήνω το Innsbruck-οχωρι μου ούτε που θα το πίστευα. Κι όμως έτσι είναι. Σε λίγες μέρες τα μαζεύω και πάω αλλου. Καινούρια χωρα, μια γλώσσα που δεν ξέρω (ή μάλλον 2 γλώσσες, ίσως και 3), πρώτη δουλειά μετά τις σπουδές, πολύ άγχος.</div><br /><div>Αυτή είναι η δεύτερη φορα που αλλάζω...χώρα. Την πρώτη φορα δεν αγχώθηκα γιατί δεν κατάλαβα τι έκανα. Αυτή η φορα όμως είναι αλλιώς. Ξέρω πως είναι να πηγαίνεις κάπου και να μην ξέρεις κανέναν, να μην μπορείς να μιλήσεις τι γλώσσα, να μην καταλαβαίνεις τι συμβαίνει γύρω σου. Έχω πέσει με τα μούτρα στο Internet ψάχνοντας πληροφορίες για τα πάντα, από συγκοινωνίες μέχρι καλωδιακή και από Fitness studio και <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">Pilates</span> courses (αισιόδοξη δε με βρίσκετε;) μέχρι φαρμακεία και super market. E και μια που έκανα όλα αυτά είπα να ανοίξω κι ένα blog να σας γράφω τα κατορθώματα μου. Καλό μας ταξίδι!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5552977981214414-1682765792279280984?l=tiroleza.blogspot.com' alt='' /></div>Τυρολέζαhttp://www.blogger.com/profile/02139382307978666188noreply@blogger.com0